็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ หากไม่ระวังเพียงเล็กน้อยจะเกิดเป็นพิษมหันต์! เทียบยาที่กระหม่อมเขียนให้ซีเฟยล้วนมีการบันทึกไว้ในสำนักหมอหลวงพ่ะย่ะค่ะ ขอเพียงตรวจสอบบันทึกนั้นก็จะกระจ่างแจ้งพ่ะย่ะค่ะ!”
หลินชิงเวยสังเกตท่าทางของลวี่ถานตลอดเวลา นางได้ยินเซียวจิ่นเอ่ยว่า “เช่นนั้นไปหยิบบันทึกของสำนักหมอหลวงมาให้เจิ้น”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างของลวี่ถานสั่นสะท้านเล็กน้อย
หลินชิงเวยยอบกายลงนั่งยองๆ นางยื่นมือไปจับคางของลวี่ถาน บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นมา เวลานี้ใบหน้าเล็กๆ อันงดงามนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตา “เจ้าบอกว่าเจ้าติดตามซีเฟยตั้งแต่เล็ก ไม่มีทางมีใจคิดทำร้ายนาง หากซีเฟยมีสภาพเช่นเวลานี้เพราะปั้นเซี่ยและชวนอูที่เจ้าใส่ลงไปในเตากำยาน เจ้าจะอธิบายอย่างไร?”
ลวี่ถานส่ายหน้าพูดทั้งน้ำตา “ไม่ใช่ข้า…ไม่ใช่ข้า…ไม่ใช่ข้า…”
หลินชิงเวยหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง “ยืนยันซ้ำไปซ้ำมา จงใจพูดเสียงสูง นี่เป็นการโกหกที่พบได้บ่อยที่สุด แม้กระทั่งการพูดปด เจ้าก็ยังส่อพิรุธมากมายเช่นนี้ ด้วยความสามารถเพียงเท่านี้คิดจะใส่ร้ายป้ายสีตำหนักฉางเหยี่ยนของข้าเช่นนั้นหรือ?” ม่านตาลวี่ถานขยายกว้างขึ้น สีหน้าซีดขาว “เคราะห์ดีที่ซีเฟยยังไม่ได้รับพิษในป
