ริมาณที่มากพอ หาไม่แล้วไม่ว่าใครก็ช่วยนางไม่ได้ ปั้นเซี่ยสดและชวนอูสดที่อยู่ในเตากำยานนั้น เพียงแค่ใช้ภายนอกเพียงตัวเดียวก็กลายเป็นพิษร้ายแรง แต่เจ้ากลับกล้าบอกว่าในยามปกติเจ้าล้วนใช้เครื่องหอมชนิดนั้นหรือ หืม?”
ลวี่ถานร่ำไห้พร้อมกับส่ายหน้าไม่หยุด ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตามองซีเฟยที่นอนอยู่บนเตียงอย่างพร่าเลือน ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความละอายแก่ใจ ต่อมานางถลึงตาใส่หลินชิงเวยด้วยความอาฆาต “เหนียงเหนียงต้องพิษเพราะเจ้าแท้ๆ ยามนี้เจ้ากลับโยนความผิดนั้นมาให้บ่าว…”
หลินชิงเวยยกยิ้มริมฝีปาก “สาวน้อย ใช้ความจริงมาพูดจาย่อมทำให้ผู้อื่นเชื่อได้ง่ายดายกว่า” พูดแล้วก็คลายนิ้วมือสะบัดคางของนางออกจากมือ ลวี่ถานตัวอ่อนฟุบลงบนพื้น
บันทึกของสำนักแพทย์หลวงถูกนำมาในเวลาไม่นานนัก เซียวจิ่นอ่านเทียบยาในนั้นแล้วกล่าวกับลวี่ถาน “บ่าวชั่วช้าช่างกำเริบนัก เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีก?”
“บ่าวถูกใส่ร้ายเพคะ…บ่าวถูกใส่ร้าย!”
“เด็กๆ บ่าวชั่วช้าผู้นี้วางยาพิษทำร้ายซีเฟย วางแผนป้ายความผิดให้กับเจาอี๋ เป็นความผิดร้ายแรง ลากตัวบ่าวชั่วช้าผู้นี้ออกไปโบยให้ตาย!”
ลวี่ถานสั่นสะท้านไปทั้งตัว ต่อมานางรู้สึกตัวว่าเรื่องนี้ร้ายแรง
