กว่าที่คาดคิด เรื่องนี้เกี่ยวพันกับความเป็นความตายของนาง หาใช่เรื่องล้อเล่น ขันทีสีหน้าเย็นชาสองคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว คนหนึ่งจับซ้าย คนหนึ่งจับขวา ลากตัวลวี่ถานออกไปรับโทษยังลานเรือนด้านนอก
ต่อมาเสียงโบยดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงลวี่ถานร่ำไห้และร้องด้วยความเจ็บปวด นางร้องไปพูดไป “คุณหนูช่วยข้าด้วย…คุณหนูช่วยข้าด้วย…ฮือๆๆ ข้าไม่ได้เจตนาทำร้ายท่าน บ่าวเพียงแค่…ไม่อยากให้ท่านไม่ได้รับความเป็นธรรม!” ต่อมาลวี่ถานทนไม่ไหว เสียงร้องจึงค่อยๆ เบาลง “เป็นพวกนางที่บอกว่า สิ่งของเหล่านั้นไม่มีผลร้ายแรงต่อคุณหนู บ่าวจึงทำเช่นนั้น…คุณหนูข้าขอโทษ…”
ต่อมาขันทีเข้ามารายงานว่า “ฝ่าบาท ลวี่ถานถูกโบยจนสิ้นใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวจิ่น “โยนออกไปนอกวัง”
ซีเฟยที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงขยับปลายนิ้วในเวลานี้ ทว่ากลับไม่อาจลืมตาขึ้นได้ หางตาของนางปรากฏให้เห็นหยดน้ำตา
ขณะที่ลวี่ถานได้รับโทษทัณฑ์ ซินหรูไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลังหลินชิงเวย หลินชิงเวยรู้ว่านางตื่นตระหนก
เซียวจิ่นมีคำสั่งให้หมอหลวงอยู่เฝ้าในเวลากลางคืน หลินชิงเวยเขียนเทียบยาขึ้นใหม่ให้นางกำนัลคนสนิทอีกคนหนึ่งไปดูแล เรื่องนี้จึงนับได้ว่าสงบลงเสียที
เซีย
