ของซีเฟยซีดขาว ริมฝีปากแตกแห้งเป็นขุย นางอยู่ในสภาพหมดสติ หลับลึกและอ่อนแอยิ่งยวด แต่นางกลับตัวร้อนไม่ลด ส่งผลให้ทรวงอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงทั้งๆ ที่ไม่ได้สติ หลินชิงเวยจับชีพจรของนางและได้ยินหมอหลวงเอ่ยขึ้นว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียง ท่านตรวจดูเถิดว่าสถานการณ์ของซีเฟยเป็นอย่างไรกันแน่? อาการของโรคดูเหมือนต้องลมเย็นทว่าก็ไม่เหมือนต้องลมเย็น สองวันก่อนซีเฟยรู้สึกไม่ค่อยสบายจึงกินยารักษาอาการต้องลมเย็นแต่ไม่ได้ผลแม้แต่น้อย กลับทำให้อาการป่วยทรุดลง!”
เสียงขานดังขึ้นจากข้างนอกในเวลานี้เอง “ฝ่าบาทเสด็จ—“
หลินชิงเวยขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความหนักใจ อดที่จะมองซีเฟยอีกครั้งไม่ได้ นางไปเยือนตำหนักฉางเหยี่ยน ในเมื่อพูดจาเปิดใจกับนางแล้วเหตุใดจึงต้องเจตนาล้มป่วยด้วย ต่อให้แสร้งล้มป่วยก็ไม่จำเป็นต้องใช้ยาแรงเช่นนี้!
ทั้งๆ ที่กระจ่างแจ้งดีว่าวิชาแพทย์ของหลินชิงเวยนั้นล้ำเลิศ หากซีเฟยคิดจะให้ร้ายเรื่องการใช้ยา ย่อมไม่ส่งผลดีกลับไปเป็นแน่
ชายอาภรณ์สีเหลืองขมิ้นเดินผ่านเข้าประตูมา เซียวจิ่นสาวเท้าก้าวเข้ามา บรรดาหมอหลวงและเหล่านางกำนัลในตำหนักบรรทมต่างพากันคุกเข่าลง
เซียวจิ่นยืนอยู่ข้างกายหลิน
