น ได้ยินนางกำนัลพูดว่า “แย่แล้วเจ้าค่ะเหนียงเหนียง ซีเฟยป่วยหนักเจ้าค่ะ!”
หลินชิงเวยไม่อาจไม่ลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมมุ่งหน้าไปยังตำหนักของซีเฟย คิดไม่ถึงว่าทันทีที่ก้าวออกจากประตู ซินหรูตื่นแล้วเช่นกันและกำลังเดินออกจากห้องพอดี ทว่าท่วงท่ากระฉับกระเฉงแต่งกายเรียบร้อย นางเอ่ยขึ้นว่า “พี่สาว ข้าไปพร้อมกับท่านเจ้าค่ะ!”
ประจวบเหมาะกับนางไม่ได้ทดสอบซินหรูเป็นเวลาระยะหนึ่ง ไม่รู้ว่าระหว่างนี้ นางแอบเกียจคร้านหรือไม่ หลินชิงเวยจึงกล่าวว่า “หยิบล่วมยา”
ซินหรูยินดียิ่งยวด นางพยักหน้าแรงๆ “อื้อ!”
เมื่อไปถึงตำหนักซีจิ่งของซีเฟย ภายในตำหนักซีจิ่งวุ่นวายอย่างยิ่ง มีหมอหลวงเฝ้าอยู่ในตำหนักบรรทม นางกำลังทั้งหมดด้านนอกตำหนักไม่กล้าอิดออด กระทั่งเซียวจิ่นก็มาถึงแล้ว
หลินชิงเวยเพิ่งมาถึง เซียวจิ่นก็มาถึงเช่นกัน
หมอหลวงของสำนักหมอหลวงเชื่อและศรัทธาในวิชาแพทย์ของหลินชิงเวย เมื่อเห็นนางมาแล้วทุกคนล้วนพรูลมหายใจโล่งอกและพร้อมใจกันหลีกทางให้นางเดินเข้าไป
ซีเฟยนอนนิ่งอยู่บนเตียง ทันทีที่เห็นก็รู้ว่าสีหน้าผิดปกติ สาวใช้ข้างกายนางลวี่ถานกัดริมฝีปากร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ นางสะอึกสะอื้นและถลึงตาใส่หลินชิงเวยด้วยความเคียดแค้นชิงชัง
สีหน้า
