ะอึกสะอื้น “พี่สาว ท่านกลับมาเสียที! ข้าคิดว่าท่านจะทิ้งข้าไว้ที่นี่ตลอดไปแล้ว!”
หลินชิงเวยมีสีหน้าเวทนา “พูดจาโง่งมอันใด จะทิ้งเจ้าได้อย่างไรกัน”
ทันทีที่เซียวจิ่นออกจากตำหนักฉางเหยี่ยน เขาออกคำสั่งยกเลิกการกักบริเวณตำหนักฉางเหยี่ยน
หลินชิงเวยกลับมาถึงตำหนักบรรทมที่ตนคุ้นเคย นางชำระกายผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนอื่น ซินหรูจัดเตรียมอาหารต้อนรับหลินชิงเวยอย่างดีอกดีใจ อาหารบนโต๊ะล้วนเป็นอาหารที่หลินชิงเวยโปรดปรานทั้งสิ้น
วันเวลาที่หลินชิงเวยใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกล้วนต้องกินอาหารหยาบๆ ทั้งสิ้น ไหนเลยจะสู้อาหารฝีมือประณีตจากห้องเครื่องได้ หลินชิงเวยเห็นแล้วท้องร้องทันที นางและซินหรูนั่งลง เริ่มกินอาหารเลิศรส
หลินชิงเวยกินไปพูดไป “ระยะนี้ในวังหลวงเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง?”
ซินหรู “ไม่ทราบเจ้าค่ะ ข้าอยู่ในตำหนักฉางเหยี่ยนทั้งวัน แต่ไม่ได้ยินนางกำนัลพูดถึงเรื่องซุบซิบนินทาของตำหนักอื่นนะเจ้าคะ”
“เสี่ยวฉีเล่า เขาดูแลเจ้าดีหรือไม่?”
“เขาหรือ? เขาดูแลแปลงสมุนไพรของพี่สาวได้ไม่เลวทีเดียว ก่อนหน้านี้เขามาทุกวันเจ้าค่ะ บางครั้งมากินข้าวเป็นเพื่อนข้า แต่วันนี้อาจเป็นเพราะรู้ว่าพี่สาวกลับมาแล้ว และเจ้านายของเขาคงกลับมาแล้ว
