สายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านมา ทำให้พวกมันไหวเอนเล็กน้อย ริมทางเดินล้วนมีกระถางดอกไม้ที่ออกช่อดอกตูมเตรียมกำลังจะเบ่งบาน เพียงแค่สายลมวสันตฤดูพัดผ่าน พวกมันก็จะพากันบานสะพรั่ง
ซีเฟยเงยหน้ามองออกไป เห็นหลินชิงเวยสวมกระโปรงสีเขียวอ่อนทั้งชุด เรือนร่างบอบบางอรชร ให้ความรู้สึกน่ารักน่าถนอม ราวกับสตรีตรงหน้าเป็นอัญมณีก็ไม่ปาน ทัศนียภาพของกิ่งก้านสีเขียวและดอกไม้สีแดงยิ่งขับให้น่าดูยิ่งขึ้น
หลินชิงเวยก้าวเข้ามาในห้องโถง ซีเฟยลุกขึ้นยืนอย่างมีมารยาท นางยอบกายคารวะหลินชิงเวย
หลินชิงเวยเห็นสีหน้าของนางกำนัลข้างกายของนางเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ทว่าไม่อาจไม่ยอบกายคารวะตามนายของตน หลินชิงเวยหัวเราะเบาๆ “ซีเฟยเหนียงเหนียงหมายความอย่างไรกัน หากต้องยอบกายคารวะก็ควรจะเป็นข้าคารวะซีเฟยจึงจะถูกต้องกระมัง”
ซีเฟยกลับกล่าวว่า “เจาอี๋เหนียงเข้าวังมาก่อนข้า แม้พวกเราจะมีอายุไล่เลี่ยกัน ทว่าเจาอี๋เหนียงเหนียงนับได้ว่าเป็นผู้อาวุโสในวัง การคารวะนี้สมควรเป็นข้าคารวะเหนียงเหนียง”
หลินชิงเวยกวาดสายตามองไปเห็นสิ่งของวางอยู่ในห้องโถงไม่น้อย จึงนั่งลงดื่มน้ำชาและกล่าวว่า “เหนียงเหนียงกำลังทำอันใด?”
ซีเฟยเงยหน้าขึ้นมองนางและกล
