กกับเวลานี้นางเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ ไม่อาจไม่พบ จึงตัดสินเสี่ยงต่อการถูกดุด่าเข้ามารายงานต่อหลินชิงเวย
หลินชิงเวยกำลังถอนต้นกล้าสมุนไพรที่แตกหน่อออกมาใหม่ ได้ยินเช่นนั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาใด เพียงแค่เลิกคิ้วน้อยๆ ถามขึ้นอย่างใจลอยว่า “ซีเฟย ซีเฟยคนไหนกัน?”
ซินหรูที่อยู่ข้างกายพูดเสริมขึ้นว่า “อ้อ ก็คือซีเฟยคนนั้นอย่างไรเจ้าคะ เมื่อแรกพี่สาวเลือกตัวเข้าวัง ต้องการให้นางไปปรนนิบัติฝ่าบาทคนนั้นเจ้าค่ะ” หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้น ปลายนิ้วเรียวประดุจหยกของนางเปื้อนเศษดินโคลนเล็กน้อย นางพูดราวกับจดจำได้ว่า “เป็นนางหรือ เช่นนั้นให้นางรอสักครู่”
นางกำนัลรีบหันกายไปบอกความ
หลินชิงเวยค้ำหัวเข่าของตนลุกขึ้น เข้าไปผลัดอาภรณ์ในเรือน
ซีเฟยกำลังรออยู่ในห้องโถง นางพานางกำนัลข้างกายมาด้วย เวลานี้รออยู่ในห้องโถงได้ครู่หนึ่ง สีหน้าของนางกำนัลนางนั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ทว่าซีเฟยกลับมีท่าทีเยือกเย็น
ก่อนหน้านี้นางยังพาขันทีมาจากตำหนักหลายคน ล้วนมาส่งสิ่งของทั้งสิ้น ยามนี้สิ่งของส่งเข้าไปด้านในแล้ว นางจึงให้ขันทีกลับไปก่อน
หลินชิงเวยและซินหรูเดินเข้ามาจากด้านนอก
ต้นไม้ด้านนอกห้องโถงแตกกิ่งก้านสาขาและหน่ออ่อน ท่ามกลาง
