สีหน้าของเซียวจิ่นเต็มไปด้วยความขมขื่น ดวงตาที่เคยอบอุ่นเสมอคู่นั้น มาบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา นัยน์ตาดำและขาวของเขาตัดกันชัดเจน ทว่าไร้ซึ่งประกายของความสดใส
เวลานี้ขันทีเข้ามาค้อมกายรายงานอยู่หน้าประตู “ทูลฝ่าบาท เซี่ยนอ๋องขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
เนิ่นนานเซียวจิ่นจึงถอนสายตากลับมาจากนอกหน้าต่าง เขาพูดเสียงเย็น “เชิญเซี่ยนอ๋องเข้ามา” เขามีสีหน้าเคร่งขรึม ในใจล้วนเตรียมการรับมือ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสำคัญหรือเรื่องส่วนรวม เขายังคงแยกแยะได้ชัดเจน
ต้องมีสักวันหนึ่งที่เขาจะเปลี่ยนเป็นฮ่องเต้ผู้มากด้วยกลอุบายและแผนการรบ
เพียงไม่นานเซียวอี้ในชุดอาภรณ์ทั่วไปก็เดินเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อพบเซียวจิ่น เซียวอี้แสร้งยิ้มแย้ม “กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวจิ่น “เสด็จอาสามไม่ต้องมากพิธี”
เซียวอี้ไม่เกรงใจเช่นกัน เขายืดกายเหยียดตรง “หลานมักจะจิตใจเมตตาเช่นนี้เสมอ”
สีหน้าเซียวจิ่นยังคงเย็นชาเล็กน้อย “ไม่ทราบว่าเสด็จอามาด้วยเรื่องอันใด?”
เซียวอี้ “นี่เป็นช่วงเทศกาลปีใหม่ ชาวบ้านนอกวังต่างเฉลิมฉลองต้อนรับปีใหม่อย่างคึกคัก ทว่าในวังหลวงกลับเงียบเชียบผิดสามัญ ข้ามิใช่เกรงว่าหลานจะเงียบเหงาหรอกหรือ จึงเข้าว
