มชาติของหิมะในฤดูหนาวมาแล้ว
เงินบรรเทาสาธารณภัยล้วนถูกแจกจ่ายไปตามแต่ละท้องที่อย่างเหมาะสม
เพียงแต่วันที่เดินทางกลับนั้น ไม่เห็นเงาร่างของเซ่อเจิ้งอ๋องเซียวเยี่ยน เวลานั้นหลินชิงเวยแทบจะพลิกจวนท่านเจ้าเมืองหาตัวเขาออกมา ด้วยไม่เชื่อว่าเขาจะจากไปเช่นนี้ในกลางดึกของคืนก่อน บัดนี้เขาเดินทางออกไปนานแล้ว ทิ้งนางไว้ที่นี่คนเดียว
หลินชิงเวยรู้อยู่แล้วว่าเขามีเรื่องในใจ ที่ปิดบังนางเพื่อจะได้สลัดนางทิ้งอย่างราบรื่น ไม่แม้แต่จะกล่าวลา
ภายในใจหลินชิงเวยวูบโหวงอย่างรุนแรง ได้ยินคนนำความของเซียวเยี่ยนมาบอกว่า “แม่นาง ท่านอ๋องได้สั่งไว้ก่อนจากไปว่ามีเรื่องสำคัญต้องไปทำ ให้ข้าและคนอื่นๆ ส่งแม่นางกลับเมืองหลวงก่อน เขาจะพยายามตามหลังมาให้ทันขอรับ”