ัวไหล่ เขามองเห็นหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนเดินมุ่งหน้าเข้ามาทางด้านนี้ จึงก้าวขึ้นมาต้อนรับด้วยความยินดี “ทั้งสองท่านมองหาที่พักหรือกินข้าวขอรับ?”
ไหนเลยจะคิดว่า เมื่อเขาเห็นหลินชิงเวยก็พลันรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา หลินชิงเวยปลดผ้าคลุมหน้าเมื่อดื่มน้ำชาในหอน้ำชา ยามนี้ผู้คนในเมืองล้วนไม่ใช่คนคุ้นหน้าคุ้นตา นางไม่กลัวว่าจะถูกผู้คนจดจำได้จึงไม่ได้ใส่ผ้าคลุมหน้ากลับไป คิดไม่ถึงว่าจะถูกเสี่ยวเอ้อร์ของโรงเตี๊ยมจำได้
เริ่มแรกเสี่ยวเอ้อร์ของโรงเตี๊ยมตะลึงงัน ต่อมาเขาหันหน้ารีบวิ่งเข้าไปในห้องโถงด้วยความตื่นตระหนก หลินชิงเวยเห็นหลงจู๊หญิงผู้นั้นยืนอยู่หน้าโต๊ะเก็บเงินกำลังง่วนอยู่กับการดีดลูกคิด
