หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนอยู่ด้วยกันจึงไม่จำเป็นต้องเร่งเดินทาง พวกเขาเดินทางยามกลางวัน และหาที่พักแรมเมื่อถึงเวลากลางคืน บางครั้งเข้าพักในโรงเตี๊ยม บางครั้งพำนักในบ้านเรือนของชาวนา แม้อยู่ในรถม้าจะทำให้เคลื่อนไหวไม่สะดวกอยู่บ้าง แต่เมื่อเปรียบเทียบกับอยู่ข้างนอกแล้ว ในรถม้าถือว่าอบอุ่นอย่างยิ่ง
หลินชิงเวยเอนกายพิงร่างเซียวเยี่ยน นอนหลับในรถม้าที่โยกไปมา ยามนางเกียจคร้านจะนั่งก็จะซุกกายเข้าไปนอนหลับในอ้อมกอดของเซียวเยี่ยน รู้สึกสบายเนื้อสบายตัว ด้วยบนร่างคลุมด้วยผ้าห่มหนาผืนหนึ่ง
ยามนี้หลินชิงเวยกำลังนอนหนุนต้นขาทั้งสองข้างของเซียวเยี่ยนต่างหมอน นางไม่รู้สึกง่วงนอน จึงได้แต่จับจ้องมองใบหน้าเซียวเยี่ยน นางยื่นมือออกไป ปลายนิ้วมือแหลมเล็กเรียบลื่น เนียนประดุจหยกสัมผัสผ่านลูกกระเดือกของเซียวเยี่ยน ไล่ไปตามคางและริมฝีปากบางๆ ของเขา สายตาของเซียวเยี่ยนตกลงมา ทว่าไม่เคลื่อนไหว ปล่อยให้หลินชิงเวยทำตามอำเภอใจ
หลินชิงเวยยกยิ้มริมฝีปากจนดวงตายิบหยี “เซียวเยี่ยน ทำอย่างไรดีเล่า ข้ารู้สึกว่าข้ายิ่งรักท่านมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว”
ร่างของเซียวเยี่ยนชะงักเล็กน้อย เขายกมือใหญ่ลูบไล้แก้มของหลินชิงเวยเบาๆ ปลายนิ้ว
