องกินข้าวจึงเหลือเพียงหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยน หลินชิงเวยยกมือเท้าใบหน้าของตนมองเซียวเยี่ยนกินข้าวช้าๆ
ยามบ่ายเฉินเหยียนจือและเซียวเยี่ยนออกไปข้างนอก ไปช่วยดูแลเรื่องการป้องกันชายแดน ผนวกกับวันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า พวกเขาจึงไปปลอบขวัญกองทัพทั้งสาม
ในคฤหาสน์แห่งนี้ไม่มีพ่อครัว ทว่าในครัวมีงานมากมายต้องทำ ล้วนเป็นกู้หมิงเฟิ่งที่รับหน้าที่เพียงคนเดียว เตรียมอาหารเย็นของวันส่งท้ายปีเก่า แม้สมาชิกจะน้อยแต่อย่างไรก็จะทำแบบขอไปทีไม่ได้
หลินชิงเวยเห็นหลังคาห้องครัวมีควันลอยขึ้นไปเป็นสาย กลายเป็นหมอกควันสีขาวบนหลังคา มีนกกระจอกเทศสองตัวกำลังกระโดดไปมาบนหลังคา ก้มหน้าลงจิกเป็นครั้งคราว ราวกับควันที่ลอยขึ้นไปจากห้องครัวให้ความอบอุ่นแก่พวกมันได้ พวกมันอยู่บนหลังคาหาอะไรกินไม่ได้ จึงบินขึ้นไปเดินไปเดินมาบนกิ่งไม้
ทัศนียภาพเช่นนี้ ทำให้คิดถึง—หิมะบนกระเบื้องหลังคาเรือน ควันไฟคละคลุ้งนกคืนรัง—เป็นความสงบและห่างไกล
หลินชิงเวยไม่มีอะไรทำ เดินไปเดินมาแล้วจึงมุ่งหน้าไปยังห้องครัว ในห้องครัวเต็มไปด้วยไอควัน เปลวไฟในเตากำลังลุกโหม กู้หมิงเฟิ่งกำลังง่วนอยู่ในครัว นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่?”
กู้หมิงเฟ
