“ขอบพระทัยท่านอ๋อง! ขอบคุณแม่นาง!” เฉินเหยียนจือกล่าวขอบคุณแทน ต่อมาเขาอุ้มกู้หมิงเฟิ่งออกไปจากเรือนอย่างว่องไวโดยไม่ใส่ใจต่อสิ่งใด
เซียวเยี่ยนก้มหน้าลง เห็นเท้าทั้งคู่ของหลินชิงเวยถูกความเย็นเล่นงานเสียจนแดงก่ำ จึงขมวดคิ้ว เขาโอบเอวหลินชิงเวยแล้วอุ้มนางขึ้นมาโดยไม่พูดไม่จาเช่นกัน จากนั้นก้าวเข้าประตู อุ้มนางไปวางลงบนเตียง
หลินชิงเวยเป็นห่วงบาดแผลของเซียวเยี่ยน เซียวเยี่ยนราวกับรู้ว่านางต้องการจะทำอะไรจึงไปหยิบล่วมยาในห้องมาวางบนเตียงให้นาง ตนเองยื่นมือออกไปรอหลินชิงเวยใส่ยาให้
หลินชิงเวยทางหนึ่งล้างแผลแล้วใส่ยาให้เขา ทางหนึ่งกล่าวว่า “ไฉนท่านจึงโง่เขลาเช่นนี้ ท่านคิดว่ามือของท่านทำจากมาเหล็กหรือไร ดาบหอกจึงฟันแทงไม่เข้า? หากท่านไม่เข้ามาขวางแล้วอย่างไรเล่า นางจะสังหารข้าจริงๆ หรือ? นางเพียงแต่ต้องการกระตุ้นท่านเท่านั้น”
เซียวเยี่ยนไม่พูดจา เขาเพียงแต่หลุบตาลงครึ่งหนึ่ง มองนางเงียบๆ ทางหนึ่งฟังนางบ่นพึมพำ อีกทางหนึ่งมองกิริยาท่าทางอันอ่อนโยนของนาง ในแววตาพลันหม่นแสงลง
หลินชิงเวยร้องชิและเอ่ยอีกว่า “ยามนี้คิดดูแล้วจึงรู้สึกว่าก่อนหน้านี้ดีกับกู้หมิงเฟิ่งเกินไป ที่จริงแล้วท่านไม่ได้ทำ
