ผิดอันใด ท่านไม่ได้ติดค้างอันใดต่อนางเช่นกัน ท่านเพียงแต่สะสางเรื่องราวตามกฎหมายของแคว้นต้าเซี่ย มีสิ่งใดผิดเล่า? เหตุใดข้ายังต้องไปเห็นอกเห็นใจนาง? เห็นอกเห็นใจคนผู้หนึ่งที่คิดจะสังหารท่าน ไม่ว่าผู้ใดที่คิดจะสังหารท่าน ล้วนไม่มีค่าคู่ควรที่จะไปเห็นอกเห็นใจทั้งสิ้น”
นางช้อนตาขึ้นมองเซียวเยี่ยนจึงพลันประสานสายตากับเขา สายตาของเขามีเสน่ห์ล่อลวงชนิดหนึ่ง ทำให้หลินชิงเวยถึงกับสิ้นท่า หลินชิงเวยยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของเขาและพูดเสียงเบาว่า “เป็นอย่างไรเล่า หรือโง่งมไปแล้ว?”
เซียวเยี่ยนมองนาง “หากข้าเป็นคนชั่วร้ายจริงๆ เล่า?”
หลินชิงเวยครุ่นคิดแล้วพูดกลั้วหัวเราะ “เช่นนั้นข้าก็จะเป็นสตรีชั่วร้ายคนหนึ่ง”
นางปล่อยให้เซียวเยี่ยนจับเท้าทั้งคู่ของนางยัดเข้าไปในผ้าห่ม เหน็บมุมผ้าห่มให้นางอย่างดี ได้ยินเขาพูดว่า “เจ้าพักผ่อนก่อน ข้าไปต้มยาให้เจ้าใหม่”
ในใจหลินชิงเวยเต็มไปด้วยความหวานล้ำอย่างที่สุด บุรุษเย็นชารูปร่างสูงใหญ่ผู้นี้ถึงกับรู้จักจริงจังเพียงนี้เพราะยาถ้วยหนึ่ง เขาดูเหมือนมิใช่เซ่อเจิ้งอ๋องผู้มีสติและเหตุผลในอดีตผู้นั้นอีกแล้ว เขาเปลี่ยนไปจนนางแทบจะไม่รู้จัก แต่นางชมชอบเซียวเยี่ยนในลักษณะเช
