่นนี้มากกว่า เวลานี้เซียวเยี่ยนไม่ใช่เซ่อเจิ้งอ๋อง แต่กลับยิ่งมีลักษณะคล้ายบุรุษของตนจริงๆ
หลินชิงเวยมองเงาร่างด้านหลังของเขาแล้วกล่าวว่า “ที่จริงดื่มยาน้อยลงไปถ้วยหนึ่งก็ไม่กระไรนัก ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”
เซียวเยี่ยน “ขาดถ้วยหนึ่งก็ไม่ได้”
หลินชิงเวยยิ้มอย่างเป็นสุข สุดแล้วแต่เขา
เพียงพริบตาเวลาผ่านไปสองวัน สุขภาพของหลินชิงเวยกระเตื้องขึ้นมาก แม้ร่างกายนี้จะไม่แข็งแรงเทียบเท่าเมื่อก่อน แต่ไม่เป็นปัญหา หากนางจะเดินออกไปข้างนอก
คืนวันส่งท้ายปีเก่าหิมะด้านนอกเรือนยังคงไม่ละลาย
หลินชิงเวยสวมเสื้อคลุมกันลมเดินออกมาในลานเรือน อย่างไรก็ไม่มีอะไรทำจึงเอามือกอบหิมะสีขาวโพลนใต้ต้นไม้แล้วนำมาปั้นเป็นตุ๊กตาหิมะและนำใบไม้มาทำเป็นจมูกและดวงตาให้ตุ๊กตาหิมะ
“เจ้ากำลังทำอันใด?”
เสียงทุ้มต่ำดังกังวานอยู่เบื้องหลัง หลินชิงเวยถูมือไปมาแล้วหันไปมอง เป็นเซียวเยี่ยนยืนอยู่ข้างหลังตนจริงๆ สีหน้าท่าทางของเขาติดจะเคร่งขรึมเล็กน้อย ต้องเป็นเพราะหลินชิงเวยวิ่งออกมาในลานเรือนโดยไม่บอกผู้ใดเป็นแน่
หลินชิงเวยยิ้มให้เขาจนดวงตาทั้งคู่โค้งลง “เซียวเยี่ยน ท่านปั้นตุ๊กตาหิมะเป็นเพื่อนข้าเถิด”
เซียวเยี่ยนชะงักงัน ไหนเลยจะค
