กู้หมิงเฟิ่งอยู่บ้าง แต่เวลานี้เมื่อนางได้สติ เห็นมือของเซียวเยี่ยนมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด นางจึงเหลือเพียงความโกรธเกรี้ยว
ดวงตาวับวาบประดุจแก้วเนื้อดีคู่นั้นปรากฏให้เห็นความเย็นชา ดวงตาคู่นั้นจ้องมองกู้หมิงเฟิ่งตรงๆ นางเรียก “ชิงหลัน” ชิงหลันเลื้อยออกมาจากอกของนาง เลื้อยไปตามร่างกายของกู้หมิงเฟิ่งและเลื้อยขึ้นไปบนไหล่ของนาง ร่างของงูรัดคอของกู้หมิงเฟิ่งแน่น มันส่งสัญญาณฟ่อๆ ประหนึ่งกำลังรอคำสั่งจากหลินชิงเวย เตรียมพร้อมจะกัดคนตลอดเวลา
กู้หมิงเฟิ่งหน้าซีดขาวไปในชั่วพริบตา
เฉินเหยียนจือคุกเข่าลงทันที “กู้หมิงเฟิ่งไม่รู้ความ ไม่รู้จักผ่อนหนักเบา ขอเซ่อเจิ้งอ๋องและแม่นางโปรดยั้งมือไว้ไมตรีด้วย!”
มือเรียวขาวของหลินชิงเวยดึงมือของกู้หมิงเฟิ่งออก นางยกมือของเซียวเยี่ยนขึ้น ดึงด้ามมีดสั้นออกมาอย่างรวดเร็ว ใช้ผ้าพันแผลพันลงบนมือของเซียวเยี่ยนเพื่อห้ามเลือด ทางหนึ่งหรี่ตามองกู้หมิงเฟิ่งด้วยสายตาเย็นเยียบ “คำพูดของแม่ทัพเฉิน ไม่อาจทำให้นางรอดตัวไปจากการกระทำของนางในวันนี้ได้” นางช้อนตาขึ้นมองกู้หมิงเฟิ่ง “คิดจะสังหารข้าหรือ? เช่นนั้นชาตินี้ทั้งชาติก็อย่าหวังว่าจะได้พลิกคดีหรือเคลื่อนย้ายวิญญาณผ
