นโลหิตสดๆ ของเขา ช่างทิ่มแทงสายตาเหลือเกิน
ราวกับคมมีดนั้นแทงเข้าไปในหัวใจของหลินชิงเวย บีบรัดหัวใจของนางจนรู้สึกเจ็บปวด
เซียวเยี่ยนยังคงมีสีหน้าไร้ความรู้สึกดังเดิม ราวกับที่ถูกแทงไม่ใช่มือของเขา เขากลับกลางนิ้วมือทั้งห้าออก ซัดฝ่ามือลงไปบนด้ามมีด ทำให้ปากแผลที่เกิดจากคมมีดนั้นถูกกรีดให้กว้างยิ่งกว่าเดิม ทว่าส่งผลให้เขาจับข้อมือของกู้หมิงเฟิ่งที่กำลังกุมมีดสั้นเล่มนั้นอยู่ได้สำเร็จ
แววตาของกู้หมิงเฟิ่งปรากฏให้เห็นความพึงพอใจ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านใส่ใจนาง หากข้าสังหารนาง ท่านย่อมรู้สึกเจ็บปวดกระมัง ก็เหมือนกับที่ท่านสังหารคนในครอบครัวข้าอย่างเลือดเย็น! เป็นอย่างไรเล่า รสชาตินี้ดีหรือไม่?” พูดแล้วก็แค่นเสียงร้องฮึ
ด้วยเซียวเยี่ยนบิดข้อมือของนาง ทำให้เส้นเอ็นของนางหลุดออกจากกัน นางไม่อาจไม่ส่งเสียงร้องอึกอักด้วยความเจ็บปวดพร้อมปล่อยมีดสั้นในมือ หน้าผากของนางเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
กู้หมิงเฟิ่งมองหลินชิงเวย ความละอายใจพาดผ่านดวงตาคู่นั้นของนางพร้อมกับกล่าวด้วยความเจ็บปวด “หากสังหารเจ้าได้จริงๆ ก็ดี ทำให้คนผู้นี้เป็นทุกข์ทรมานไปชั่วชีวิต!”
หากกล่าวว่าก่อนหน้านี้หลินชิงเวยอาจมีความเห็นอกเห็นใจต่อ
