ฟิ่งหยิบมีดสั้นขึ้นมาคิดจะจ้วงแทงเข้าไปในร่างกายของตน แต่ครั้งนี้เฉินเหยียนจือเตรียมป้องกันไว้แต่แรกแล้ว ไหนเลยจะให้นางทำสำเร็จได้ เขาเข้าไปแย่งมีดสั้นมาจากมือของนางก้าวหนึ่ง พร้อมกับตวาดลั่น “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ?! สกุลกู้เหลือเจ้าเพียงคนเดียวแล้ว หรือเจ้าไม่สมควรมีชีวิตอยู่ให้ดีหรือ เจ้าต้องการทำให้ความทุ่มเทอย่างยากลำบากของบิดาที่มีต่อเจ้ากลายเป็นเพียงความสูญเปล่าหรือ?!”
เฉินเหยียนจือคุกเข่าลงบนพื้นต่อหน้าเซียวเยี่ยนและหลินชิงเวย “ท่านอ๋อง แม่นาง ความผิดของหมิงเฟิ่ง ข้าน้อยยินดีรับโทษทัณฑ์แทนนาง ขอท่านอ๋องและแม่นางโปรดละเว้นนางเถิด! วันหน้าต่อให้ข้าน้อยต้องตายอย่างน่าอนาถก็ไม่ลังเลใจ!”
เคราะห์ดีที่เฉินเหยียนจือผู้นี้เป็นคนมีสติและเลอะเลือนคนหนึ่ง
หลินชิงเวยมองกู้หมิงเฟิ่งแล้วพูดเสียงเย็น “หากยังมีครั้งหน้า ข้าสังหารเจ้าแน่ ไสหัวไปซะ!”
