เมื่อไปถึงเรือนหน้า เห็นเฉินเหยียนจือและเซียวเยี่ยนกับแลกเปลี่ยนวรยุทธ์ มุมหนึ่งของกำแพงมีต้นเหมยที่กำลังแผ่กิ่งก้านสาขา คมกระบี่ของพวกเขาทั้งสองประดุจสายรุ้ง กิ่งก้านที่เต็มไปด้วยหิมะปกคลุมสั่นไหว ตามมาด้วยกลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่น ช่างงดงามยิ่งนัก
กลิ่นหอมสงบกำจายอยู่ในบรรยากาศเงียบๆ คมดาบและกระบี่ที่อยู่ท่ามกลางหิมะสีขาวนั้นส่องประกายวับวาบทิ่มแทงสายตาอยู่บ้าง หลินชิงเวยยืนอยู่บนระเบียงทางเดิน นางหรี่ตามองอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เป็นการประลองทักษะกันธรรมดาทั่วไปเพื่อผ่อนคลายเส้นสาย เช่นนั้นเซียวเยี่ยนและเฉินเหยียนจือล้วนไม่ได้เอาจริงเอาจัง หากเซียวเยี่ยนเอาจริงขึ้นมา ได้แต่เกรงว่าเฉินเหยียนจือคงไม่อาจรับมือเขาได้หลายกระบวนท่าเช่นนี้
การประมือนี้ ใบหน้าของเฉินเหยียนจือเต็มไปด้วยเหงื่อ สุดท้ายถูกคมกระบี่ของเซียวเยี่ยนจี้มาถึงลูกกระเดือก
อาภรณ์สีม่วงของเซียวเยี่ยนมีหิมะจับอยู่ รูปร่างสูงใหญ่บุคลิกเย็นชา มือข้างนั้นที่กุมกระบี่ของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดขาดอันสง่างามที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้ เขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ “อ่อนข้อให้แล้ว” จากนั้นจึงดึงกระบี่ในมือกลับมา โบกมือขึ้นสะบัดเพียงครั้งเดียว ส่งกระบี่กลับไปยังฝักของมันท
