ี่แขวนเอาไว้ส่องสว่างขึ้นมา โคมไฟสีแดงส่องสว่างไปทั่วทั้งเรือน กู้หมิงเฟิ่งและเซียวเยี่ยนพบกันในลานเรือนของหลินชิงเวย เวลานั้นกู้หมิงเฟิ่งยกยาหลังอาหารมาส่งให้หลินชิงเวย ส่วนเซียวเยี่ยนเดินเล่นบริเวณใกล้เคียงผ่านมาอย่างไม่ตั้งใจจึงเข้ามาดูนางสักหน่อย
กู้หมิงเฟิ่ง “ในเมื่อท่านอ๋องมาแล้ว ข้าคงไม่เข้าไปปรนนิบัติ รบกวนท่านอ๋องนำยาถ้วยนี้ให้แม่นางดื่มขณะยังร้อนด้วย”
หลินชิงเวยได้ยินเสียงสนทนาด้านนอก เป็นเซียวเยี่ยนและกู้หมิงเฟิ่ง
เซียวเยี่ยนพูดเรียบๆ “อืม” แล้วยื่นมือออกไปรับ ทว่าเมื่อมือทั้งคู่ของเขากำลังจะรับถาดมานั้น กู้หมิงเฟิ่งกลับลงมือทันที มีดสั้นในแขนเสื้อเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นแล้วแทงลงบนร่างของเซียวเยี่ยน
เซียวเยี่ยนเกรงว่าจะทำยาของหลินชิงเวยหก เริ่มแรกจึงได้แต่หลบซ้ายหลีกขวา จนใจที่กู้หมิงเฟิ่งรู้สึกเช่นเดียวกันว่าถาดใบนั้นอยู่เบื้องหน้าเขาเป็นสิ่งขวางหูขวางตายิ่ง จึงยกเท้าเตะถ้วยยาบนถาดในมือของเซียวเยี่ยนกระเด็นออกไป ยาที่ต้มเสร็จร้อนๆ หกกระจายลงบนพื้นหิมะ ทำให้หิมะละลายไปบางส่วน
เซียวเยี่ยนกวาดสายตามองคราบยาสีน้ำตาลอ่อนแวบหนึ่ง สีหน้าพลันบังเกิดความเยียบเย็นให้เห็นในชั่วขณะ
