น้ำและสารกำมะถันที่ผสมผสานกันร่วงลงมาไม่หยุด เมื่อตกลงมาบนร่างกายทำผิวกายบริเวณนั้นถูกลวกจนผิวหนังถลอกออกชั้นหนึ่ง หลินชิงเวยหันไปมองเงาร่างด้านหลังของเซียวเยี่ยน พื้นที่นางยืนอยู่กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง นางกล่าวว่า “หากรู้แต่แรกว่าเข้ามาพร้อมกับท่านแล้วต้องเอาชีวิตมาทิ้ง…” เซียวเยี่ยนหันมามองนางจากจุดที่ยืนห่างจากนางหลายก้าว ราวกับทั้งสองอาจตายจากกันได้ทุกวินาที หลินชิงเวยยื่นมือมาทางเขาและร้องตะโกนว่า “ข้ายังคงตัดสินใจเข้ามาพร้อมกับท่าน! เซียวเยี่ยน ท่านจะจับมือของข้าตลอดไปได้หรือไม่?”
แววตาของเซียวเยี่ยนเปล่งประกายวาบ เขาเหินกายมาหานาง ระหว่างนั้นเพดานด้านบนถล่มลงมาเป็นหลุมหลุมหนึ่ง ลูกเหล็กน้ำหนักกว่าพันชั่งกลิ้งลงมาตกใส่จุดที่หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนยืนอยู่จนกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่
ต่อมาอีกเนิ่นนานจึงได้ยินเสียงสะท้อนดังก้องข้างใต้หลุมนั้นมีเพียงความมืดมิด เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยมองลงไปข้างล่าง ระหว่างที่เปลวเพลิงกำลังลุกลามเข้ามาส่องให้เห็นหลุมดำข้างล่างเป็นเวิ้งกว้างสุดจะเปรียบ ราวกับมีเสาเหล็กขนาดใหญ่หลายท่อนรับน้ำหนักของสุสานหลวงโบราณทั้งหมดอยู่เบื้องล่างสุด
สุสานหลวงโบราณแห่
