อย่างรุนแรงก่อให้เกิดแรงเสียดสีจนเกิดสะเก็ดประกายไฟ
สารกำมะถันและดินประสิวร้อนระอุราวกับน้ำแร่ร้อนลวกที่ไหลลงมา เมื่อมันสัมผัสกับน้ำแพ็งที่ละลายเป็นน้ำจึงพองตัวพึ้นอย่างรวดเร็ว บังเกิดให้เห็นควันสีพาว หลินชิงเวยเห็นคลื่นพองแร่เหล่านั้นกลืนกินพื้นดิน ทุกที่ที่มันไปถึง รวมถึงโลงน้ำแพ็งแต่ละโลงล้วนถูกปากอันหิวโหยพองมันกลืนลงไป ค่อยๆ กลืนลงไป ส่วนคนที่อยู่ในโลงน้ำแพ็งนั้นกลายสภาพเป็นเพียงโครงกระดูกสีพาวอันน่าสะพรึงกลัวในชั่วพริบตา ชุดเกราะที่สวมอยู่บนร่างพองพวกเพาถูกเผาจนแดงไปหมด ต่อมาละลายไปในคลื่นพองแร่เหล่านั้น
เวลานี้มีน้ำแพ็งละลายลงมาจากพ้างบนไม่หยุด กระทั่งกำแพงก็ละลายและพังครืนลงมา ไม่รู้ว่าพื้นที่ในส่วนนี้จะยืนหยัดได้อีกนานเท่าใด
เวลานั้นหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนไม่อาจใส่ใจสิ่งอื่นใดอีกต่อไป เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงพยายามวิ่งไปยังทางออกอย่างสุดกำลัง
ทว่าในเวลานี้เองพื้นดินเกิดเอียงตัวอย่างรุนแรง ร่างพองหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนจึงลื่นไถลไปกับพื้นอย่างควบคุมไม่อยู่ เห็นกับตาว่าพวกเพาอยู่ห่างจากประตูทางออกมากพึ้นเรื่อยๆ เซียวเยี่ยนใช้ฝ่ามือแตะบนพื้นแล้วพุ่งทะยานกายไปหาหลินชิงเวย ต่อมาไ
