ต่อมาเมื่อเกือบจะถึงสุสานหลวงโบราณ หิมะพลันตกลงมาอย่างหนัก หรืออาจจะกล่าวได้ว่าที่นี่มีหิมะตกตลอดทั้งปี เพียงแต่ด้านล่างภูเขาไม่มีเท่านั้นเอง
พวกเขาเดินขึ้นมาจนสุดบันไดเมฆในที่สุด หลินชิงเวยยืนอยู่บนพื้นที่ว่างอันกว้างใหญ่บริเวณหน้าสุสานหลวง เมื่อเห็นขั้นบันไดสูงๆ ยาวๆ เหล่านั้นจึงรู้สึกว่าอันตรายเหลือเกิน
“ไปเถิด”
ทั้งสองเดินท่ามกลางสายลมและหิมะมุ่งหน้าสู่ประตูใหญ่ของสุสานหลวงโบราณ ประตูใหญ่ปิดสนิท ข้างบนมีปุ่มเปิดปิด คิดไม่ถึงว่าผ่านมานานหลายปีเช่นนี้ยังคงใช้การได้ เห็นเพียงหลังจากเซียวเยี่ยนขยับปุ่มเปิดปิด ประตูใหญ่ค่อยๆ เปิดออก หิมะที่ปกคลุมอยู่ข้างบนจึงร่วงหล่นลงมาไม่น้อย
ข้างในกลับไม่ใช่ความมืดมิด แต่มีแสงสว่างอ่อนๆ ส่องเข้ามา บรรยากาศของความหนาวเย็นครอบคลุมเข้ามา หลินชิงเวยหนาวเสียจนร่างสั่นสะท้าน
เซียวเยี่ยนกุมมือของนางแน่น คนทั้งสองเดินเข้าไปพร้อมกัน
พวกเขาเดินเข้าไปในตำหนักใหญ่เป็นอันดับแรก ตำหนักแห่งนี้ตั้งสูงตระหง่าน ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งทั้งหมด กระทั่งเสาคานที่รองรับตำหนักก็ทำด้วยน้ำแข็ง มันโปร่งแสงและงดงาม
พวกเขาเดินลงไปเรื่อยๆ นอกจากตำหนักแห่งนี้ที่ก่อสร้างอย่างวิจิตรตระการตาแล้ว นอกน
