าทั้งมีชีวิต ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด
อวิ๋นหนานอ๋องเห็นเช่นนั้นแล้วทั้งตื่นตระหนกและหวาดกลัว เขาร้องตะโกน “ฮ่าวเอ๋อร์! ซิงฮ่าว!”
เพียงแต่ยามนี้ตัวเขาเองยังเอาตัวไม่รอด เส้นไหมสีทองในมือของเซียวเยี่ยนคมกริบไม่สามัญ มันดีดตัวพุ่งเข้าหาลูกกระเดือกของอวิ๋นหนานอ๋อง หลังจากมันรัดรอบลูกกระเดือกแล้วมือของเขาออกแรงกระชาก ร่างของอวิ๋นหนานอ๋องหมุนวนกลางอากาศและร่วงลงสู่พื้น บนลำคอของเขามีรอยเลือดเพิ่มขึ้นมารอยหนึ่ง ดวงตาของอวิ๋นหนานอ๋องเบิกกว้างและสิ้นลมหายใจ
การโจมตีสังหารเช่นนี้ จำเป็นจะต้องปลิดชีพในการโจมตีเพียงครั้งเดียว
ค่ำคืนนี้พระราชวังฤดูร้อนซึ่งเดิมถูกทอดทิ้งเกิดเพลิงลุกไหม้ คนตายและบาดเจ็บนับไม่ถ้วน เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทุกข์ทรมานดังขึ้นทั่วทั้งภูเขาเนิ่นนานต่อเนื่อง
หลินชิงเวยวิ่งเข้ามาทั้งหัวหูใบหน้าดำราวกับถ่าน ตอนนี้ทุกคนล้วนหนีเอาชีวิตรอด ไม่มีผู้ใดมีเวลาใส่ใจนาง เพียงแต่นางไม่แน่ใจว่าทางด้านเซียวเยี่ยนเป็นอย่างไรบ้าง ด้วยเหตุนี้ทั้งๆ ที่รู้ว่าทางด้านนั้นมีเปลวเพลิงลุกไหม้ นางก็ยังวิ่งไปหาเซียวเยี่ยน
เซียวเยี่ยนวิ่งไปหาหลินชิงเวยอีกด้านหนึ่ง เขาหานางไม่เจอเช่นกัน เขาร้อนใจจนใกล้เส
