ียสติเมื่อหาหลินชิงเวยไม่พบ เขาจึงวิ่งย้อนกลับไปทางเดิม
หลินชิงเวยสวมอาภรณ์สีดำทั้งชุด ใบหน้าเล็กๆ ของนางดำปี๋ ดวงตาทั้งคู่นั้นกลอกมองไปรอบๆ ด้าน นางหอบหายใจอย่างหนัก ขณะที่นางหันกลับไปจึงเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ยืนเหยียดหลังตรงอยู่ฝั่งตรงข้าม ด้านหลังของเขาเป็นทะเลเพลิงที่กำลังลุกท่วม เปลวไฟนั้นแลบติดกับชายอาภรณ์ของเขา ทว่ามาไม่ถึงตัวเขา
เขายืนหันหลังให้แสง หลินชิงเวยมองเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดนัก แต่นางกลับจดจำเขาได้ นางอ้าปากทว่าพูดอะไรไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว หันกายได้ก็สาวเท้าวิ่งเข้าไปหาเขา
ทั้งสองต่างถอดหน้ากากหนังมนุษย์ออกโดยมิได้นัดหมาย หน้าอกของเซียวเยี่ยนกระเพื่อมขึ้นลง เขามองสตรีที่วิ่งเข้ามาหาตนอย่างสุดกำลัง วินาทีนั้นเขาพลันรู้สึกราวกับมีสิ่งของบางอย่างเข้ามาเติมเต็มจิตใจของตน เป็นของจริงและกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรง เต็มตื้นกระทั่งรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ สิ่งที่เอ่อล้นออกมานั้นถึงกับเป็นความอ่อนโยน
ไม่รอให้หลินชิงเวยวิ่งเข้ามาใกล้ แขนยาวๆ ของเขาตวัดคราเดียวก็รัดร่างของนางเข้ามาในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยนและแนบแน่น
หลินชิงเวยหอบหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า นางกลับรู้สึกเป็นสุขและสงบอย่างที่สุ
