ไม่นานนัก องครักษ์ลับส่งไก่ป่าที่ฆ่าและทำความสะอาดแล้วให้เซียวอี้ย่างบนกองไฟเข้ามาตัวหนึ่ง
ไก่ป่าที่ถูกย่างบนกองไฟส่งเสียงเพียะพะๆ ไก่ป่าถูกย่างเสียจนน้ำมันไหลเยิ้มออกมาและหยดลงมาไม่หยุด ส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ ช่างทำให้คนน้ำลายสอ
เซียวอี้เงยหน้าขึ้นมองเป็นพักๆ เห็นหลินชิงเวยเอาคางวางไว้บนหัวเข่า ใบหน้าของนางเล็กเท่าฝ่ามือ สีหน้าสงบนิ่ง ใบหน้าของนางถูกเปลวไฟส่องสว่าง ดวงตาเป็นประกายทั้งคู่จ้อง…ไก่ป่าในมือเซียวอี้เขม็ง
รอจนไก่ป่าย่างเสร็จแล้ว เซียวอี้ฉีกเนื้อไก่ป่าส่วนที่อร่อยและนุ่มที่สุดให้นางกิน คนทั้งสองกินอาหารร่วมกันด้วยท่าทีถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน
หลินชิงเวยเลิกคิ้วพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ดูเหมือนข้าจะเป็นตัวประกันที่ได้รับการดูแลดีที่สุดในประวัติศาสตร์กระมัง? ยังต้องให้เซี่ยนอ๋องย่างไก่ให้ข้ากินด้วยตัวเอง”
“ถูกต้อง ดังนั้นเจ้าอย่าได้ทำตัวเป็นคนไม่รู้ดีชั่วจะดีที่สุด กินของเปิ่นหวางแล้วเจ้าก็ต้องหัดเป็นคนพูดจาอ่อนหวานสักหน่อย มิใช่หรือ?”
หลินชิงเวยกินไก่ป่าไปครึ่งตัวแล้วดูดคราบน้ำมันบนนิ้วมือ นางหรี่ตามองความมืดมิดด้านนอกห้องโถงของวัด พูดอย่างแฝงนัยว่า “ที่จริงท่านเป็นคนไม่เลวเลยทีเ
