ชิงเวยเขม็ง “เจ้าทิ้งเครื่องหมายไว้ให้เขาตลอดทาง?”
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “ข้าไม่ได้ทิ้งอะไรทั้งสิ้น หากเขาต้องการตามหาข้า เขาย่อมตามหาข้าจนพบ”
เซียวอี้แค่นหัวเราะเสียงเย็น มองกำลังทหารด้านนอกแล้วดวงตาพลันคมกริบขึ้น “หากเปิ่นหวางใช้เจ้าเป็นตัวประกัน เจ้าว่าเขาจะปล่อยข้าไปหรือไม่?”
หลินชิงเวย “ข้าขอเตือนท่านอย่าทำเช่นนี้เลย หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ความผิดที่ท่านลอบเดินทางมาหนานเจียง สมคบคิดกับอวิ๋นหนาน จับคนเป็นตัวประกัน ย่อมหนีไม่พ้น อย่าได้เอ่ยถึงว่าท่านถอยไม่ได้ ท่านจะมีชีวิตกลับไปเมืองหลวงหรือไม่ยังเป็นปัญหาใหญ่ ท่านคงไม่ต้องการตกอยู่ในสภาพท่านไม่ตาย ข้าก็ม้วยหรอกกระมัง”
เซียวอี้กลับใจเย็นอย่างยิ่ง “เช่นนั้นเจ้าว่าข้าควรทำอย่างไร?”
หลินชิงเวยมองเขา “ในใจท่านมิใช่กระจ่างแจ้งดีอยู่แล้วหรือไร นอกจากให้ความร่วมมืออย่างดีแล้วยังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ?”
เซียวอี้ประสานสายตากับนางชั่วครู่ กิ่งไม้ในกองไฟถูกเผาจนเกิดเสียงดังเพียะพะ ต่อมาเขาพลันหลุดหัวเราะออกมาแล้วสะบัดอาภรณ์ด้วยท่วงท่าสง่างาม “ดูจากสถานการณ์เบื้องหน้าแล้วเปิ่นหวางคงได้แต่ทำเช่นนี้ ขอบคุณเวยเวยที่ตักเตือน สละรถม้า รักษาแม่ทัพ เหตุผลนี้
