เปิ่นหวางเข้าใจดี ในมือเซ่อเจิ้งอ๋องไม่มีหลักฐานใดๆ เกี่ยวกับเรื่องที่ข้าคบคิดกับศัตรู ครั้งนี้หากข้าให้ความร่วมมือ ไม่แน่ว่าอาจจะมีความชอบที่ร่วมกันโจมตีและทำลายแผนการของอวิ๋นหนานอ๋อง”
หลินชิงเวยหัวเราะเบาๆ “เซี่ยนอ๋อง ท่านเป็นคนฉลาด”
เพียงแต่เซียวอี้คิดไม่ถึงว่าเขาจะถูกสตรีเบื้องหน้าผู้นี้วางหมากให้เดินไปทีละก้าวๆ เซียวอี้พูดกับองครักษ์ลับด้านนอกว่า “ถอยออกไปให้หมด ให้เซ่อเจิ้งอ๋องเข้ามา”
หลินชิงเวยเห็นเซียวเยี่ยนเดินย่ำหิมะเข้ามาแต่ไกล เขาเดินมุ่งหน้าเข้ามาในวัดร้าง ทว่านางคิดไม่ถึงว่าเซียวอี้จะเคลื่อนกายเข้ามาแล้วยกมือขึ้นบีบคอของนาง
หลินชิงเวยช้อนตาขึ้นมองเขานิ่งๆ เขาถามเสียงต่ำ “เวยเวย ตลอดทางข้ามีไมตรีต่อเจ้าไม่น้อย ข้าช่วยเจ้าจากอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า หากมีวันหนึ่งข้าตกอยู่ในอันตรายจริงๆ เจ้าหักใจให้ข้าตายได้หรือ?”
รอยยิ้มของหลินชิงเวยปรากฏให้เห็นเต็มดวงตา ใบหน้าพลันสว่างไสว “ข้าหักใจได้อย่างยิ่ง”
เซียวอี้หัวเราะขึ้นมาเช่นกัน
เมื่อเซียวเยี่ยนก้าวเข้าประตูมาเห็นหลินชิงเวยถูกเซียวอี้บีบคอเอาไว้ ร่างของเขาเกร็งขึ้นด้วยโทสะที่แล่นขึ้นเป็นริ้วๆ เขาเคลื่อนกายพร้อมใช้ฝ่ามือโจมตีเซียว
