หากต้องปะทะกันขึ้นมาจริงๆ หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนย่อมตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ดังนั้นจะปะทะกันซึ่งหน้าไม่ได้
หลินชิงเวยโผล่หน้าออกมาจากแผ่นหลังของเซียวเยี่ยน นางมองเซียวอี้ “ท่านลืมไปแล้วหรือ ท่านและเซียวเยี่ยนล้วนเพาะหนอนกู่เอาไว้?”
เซียวอี้ “ข้าไม่ได้โง่เขลากว่าเจ้า เมื่อสักครู่เข้าไปในภูเขา ข้าได้ถอนพิษหนอนกู่ออกไปแล้ว หนอนกู่ของข้าตัวนั้นตายแล้ว แต่เขากลับมีชีวิตอยู่ดี ทำให้ข้าประหลาดใจอยู่บ้าง”
หลินชิงเวยยกยิ้มริมฝีปาก ในเมื่อหลอกเขาไม่ได้จึงหัวเราะขึ้นมา “ท่านไม่ได้โง่เขลา และข้าไม่ได้โง่เขลากว่าท่านเช่นกัน ก่อนหน้าที่ท่านจะไปหาชาวอวิ๋นหนานให้ถอนพิษ ข้าได้นำหนอนกู่ในร่างของเซ่อเจิ้งอ๋องออกมาก่อนแล้ว ดังนั้นท่านจึงไม่ได้ตายทันทีด้วยพิษหนอนกู่ นับว่าท่านโชคดี ด้วยก่อนหน้านี้ข้าให้ท่านดื่มยาถอนพิษทุกๆ เจ็ดวัน จึงควบคุมพิษในร่างกายได้ หนอนกู่ที่หมอผีนำออกมาจากร่างของท่านคาดว่าเป็นหนอนกู่ที่ตายนานแล้วกระมัง” นางไม่ได้คาดหวังว่าอาศัยหนอนกู่เพียงตัวเดียวก็จะปกป้องชีวิตของเซียวเยี่ยนได้ เล่ห์กลเช่นนั้นใช้ครั้งเดียวพอแล้ว
เซียวอี้ได้ยินเช่นนั้นสีหน้าจึงเปลี่ยนไปทันที “เจ้าเป็นสตรีเจ้า
