เล่ห์อะไรเช่นนี้!” เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณ องครักษ์ลับข้างกายจึงล้อมทั้งสองคนเอาไว้ เซียวอี้พูดอีกว่า “เช่นนั้นตอนนี้เล่า ตกมาอยู่ในมือข้าอีกครั้ง ยังคิดว่าคืนนี้เจ้าจะหนีรอดไปได้อีกหรือ?” เขาหันไปมองเซียวเยี่ยน “คืนนี้หากไม่ปลิดชีวิตเจ้าก็ยากจะพิสูจน์ความจริงใจของข้าต่ออวิ๋นหนานอ๋อง”
เซียวเยี่ยนพูดเรียบๆ “เซี่ยนอ๋อง เจ้าหลงมัวเมาไม่ลืมหูลืมตาแล้ว”
เซียวอี้ “บัดนี้ข้าได้ปรากฏตัวแล้ว เสด็จพี่เซ่อเจิ้งอ๋องล่วงรู้ว่าข้าสมคบคิดกับอวิ๋นหนานข้ายังมีทางให้ถอยได้หรือไร?”
เซียวเยี่ยน “หากเจ้าไม่ติดต่อกับทางอวิ๋นหนานแล้วกลับเมืองหลวงตอนนี้ เปิ่นหวางจะทำเหมือนเจ้าไม่เคยมาที่นี่”
เซียวอี้หัวเราะเสียงหยัน เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกับลูบแส้ม้าในมือและกล่าวเสียงคมปลาบว่า “ในเมื่อข้ามาแล้ว ย่อมไม่กลับไปมือเปล่า ขอเพียงกำจัดเจ้า เรื่องภายในราชสำนักย่อมเปลี่ยนเป็นง่ายดายขึ้นมาก”
ทั้งสองฝ่ายกำลังจะลงมือเปิดศึกกันอยู่แล้ว หลินชิงเวยเอ่ยขึ้นมาได้จังหวะยิ่ง “เรื่องนั้นข้าขอถามเซี่ยนอ๋อง ในเมื่อหมอผีของอวิ๋นหนานได้ช่วยรักษาพิษหนอนกู่ของท่าน เขาได้ถอนพิษที่เหลืออยู่ในร่างกายของท่านหรือไม่?”
เซียวอี้ตะลึงงัน เขาได้ยิน
