หลินชิงเวยพูดเพียงว่า “พิษนั้นถูกข้าปรับฤทธิ์ยาแล้ว หากข้าจำไม่ผิดแล้วละก็ ท่านยังมียาถอนพิษเหลืออยู่ที่ข้าอีกครั้งหนึ่ง”
เซียวอี้เห็นหลินชิงเวยค่อยๆ แบมือออกมา กลางฝ่ามือของนางมียาเม็ดหนึ่งนอนอยู่ ยาเป็นเม็ดสีขาวสะท้อนแสง แตกต่างจากยาถอนพิษที่เขาเคยกินก่อนหน้านี้ ก่อนหน้านี้เขาดื่มยาชนิดผง แต่ครั้งนี้หลินชิงเวยกลับนำยาเม็ดลูกกลอนออกมา
ในใจเซียวอี้บังเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีชนิดหนึ่ง ทว่ากลับมีสีหน้าไม่ใส่ใจและหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง “เจ้าไม่พูด ข้าก็เกือบลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านั้น ข้ายังต้องพิษของเจ้า เพียงแต่กินยาถอนพิษของเจ้าไปหลายครั้ง ข้ารู้สึกว่าร่างกายของข้าไม่เป็นไรแล้ว อีกทั้งพิษเล็กน้อยแค่นั้น ข้าขับพิษที่เหลือออกหมดได้ เวยเวย เจ้าไม่ต้องข่มขู่ข้า หากภายในร่างกายของข้ายังมีพิษอยู่ เหตุใดหมอผีจึงตรวจไม่พบ? ยาลูกกลอนของเจ้าเม็ดนี้เกรงว่าจะเป็นยาเม็ดลูกกลอนที่เจ้าปั้นส่งเดชกระมัง”
หลินชิงเวยหัวเราะจนดวงตายิบหยี “กระทั่งหมอผีก็ยังตรวจไม่พบหรือ หากไม่ใช่หมอผีของอวิ๋นหนานมีความรู้ทางการแพทย์ตื้นเขิน ก็เป็นเพราะข้าเก่งกาจเกินไป ยาถอนพิษที่ให้ท่านกินก่อนหน้านี้เป็นเพียงการควบคุมพิษเท่านั้น ย
