องไม่อาจออกจากที่นี่อย่างเปิดเผยเหมือนเมื่อเข้ามา อีกทั้งองครักษ์ของพระราชฤดูร้อนแห่งนี้ได้ปิดทางเข้าออกภูเขาไว้แล้ว เมื่อเป็นเช่นนี้เซียวเยี่ยนได้แต่พาหลินชิงเวยลงจากเขาผ่านป่าที่มีเส้นทางที่มืดและลับที่สุด
คนทั้งสองหัวทิ่มหัวตำพุ่งเข้าไปในป่าและวิ่งไปข้างหน้าอีกเนิ่นนาน กระทั่งข้างหลังไม่มีคนไล่ตามมาแล้ว ที่จริงแล้วองครักษ์ของพระราชวังฤดูร้อนเหล่านั้นไล่ตามพวกเขามาถึงบริเวณริมป่าเท่านั้น ด้วยไม่กล้าตามเข้ามา
เมื่อถ่าซิงฮ่าวตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขามีท่าทางโมโหโกรธายิ่งนัก ได้ยินองครักษ์รายงานว่า “ผู้บุกรุกหนีเข้าไปในป่าดำแล้วขอรับ”
ถ่าซิงฮ่าวพูดอย่างเดือดดาล “ไม่ต้องตามไป ในป่าดำมีค้างคาวเลือดเป็นฝูง ไม่เคยมีผู้ใดรอดชีวิตออกมาจากในนั้น ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้เฝ้าประตูเข้าออกทุกด้านอย่างเข้มงวด ห้ามปล่อยให้ผู้ต้องสงสัยเข้าโดยเด็ดขาด!”
พูดแล้วถ่าซิงฮ่าวก็กลับไปหาอวิ๋นหนานอ๋อง เวลานี้เซียวอี้จากไปแล้วภายในห้องจึงมีเพียงอวิ๋นหนานอ๋องเพียงลำพัง เขาเดินก้าวยาวๆ เข้าไป “เสด็จพ่อ เซียวอี้ผู้นี้เชื่อถือไม่ได้ เสด็จพ่ออย่าได้เอนเอียงเชื่อเขาอีกเลย!”
อวิ๋นหนานอ๋องหันหน้ากลับมา “อ้อ? คำพูดนี้จะอธิบายอย่างไร
