วามร้อนใจหลินชิงเวยจึงเรียกคนผู้นั้นด้วยเสียงอันดัง “เซียวอี้!” นางหลบอยู่หลังร่างของถ่าซิงฮ่าวด้วยสีหน้าหวาดกลัว ถ่าซิงฮ่าวดึงดาบของเขาออกมาในเวลานี้ ร่างของเซียวเยี่ยนผ่านพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันได้ประมือกับเซียวเยี่ยนสักกระบวนท่า ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เซียวเยี่ยนและเซียวอี้เป็นพี่น้องกัน เดิมทีพวกเขาก็มีหน้าตาคล้ายคลึงกันอยู่สองส่วน เพียงแต่ไม่มีเวลาพินิจพิจารณาให้ชัดเจนหลินชิงเวยฉวยโอกาสลงมือทันที นางใช้เข็มเงินในมือสกัดจุดนอนหลับของถ่าซิงฮ่าว
ร่างของถ่าซิงฮ่าวกระตุกขึ้นครั้งหนึ่ง จากนั้นคนทั้งคนก็นอนลงไปกับพื้นไม่รับรู้สิ่งใดอีก
ผู้ที่มาคือเซียวเยี่ยนจริงๆ เขายืนอยู่เบื้องหน้าหลินชิงเวย ชายอาภรณ์และร่างของเขาเต็มไปด้วยไอเย็นจากหิมะ เขาถามเสียงต่ำ “เป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นไรกระมัง?”
หลินชิงเวยก้มหน้าลงยกเท้าขึ้นเตะร่างของถ่าซิงฮ่าวพลางกล่าวว่า “เขาโง่เขลาเกินไป”
“ไม่ควรรั้งอยู่ในสถานที่แห่งนี้นานเกินไป พวกเราออกจากที่นี่ก่อน” พูดแล้วไม่รอคำตอบจากหลินชิงเวย เขาก็ยื่นแขนออกมาอุ้มร่างของหลินชิงเวยเข้ามาในอ้อมกอดของตนออกจากที่นี่ด้วยวิชาตัวเบา
ข้างหลังมีคนกำลังไล่ตามมา พวกเขาทั้งส
