ามีพระราชวังฤดูร้อนที่ถูกทิ้งร้างไว้เช่นเดียวกัน ชาวอวิ๋นหนานที่เดินทางมาล่วงหน้าเพื่อดำเนินตามแผนการล้วนซ่อนตัวอยู่ในพระราชวังฤดูร้อนแห่งนั้นทั้งสิ้น เพื่อสืบข่าวและคุ้มกันเซียวเยี่ยนแล้วนั้น องครักษ์ลับของเซียวเยี่ยนแทบจะเสียชีวิตหมดสิ้น
เมื่อฟ้ามืดลง เทียนไขในห้องถูกจุดให้สว่างขึ้น หลินชิงเวยประคองถ้วยยาเดินเข้ามาในห้องของเซียวเยี่ยน เขากำลังนั่งเอนกายพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ได้ยินเสียงฝีเท้าจึงช้อนตาขึ้นมองหลินชิงเวย ดวงตาเรียวรูปหงส์จึงค่อยๆ ทอประกาย
“ดื่มยาเถิด” หลินชิงเวยส่งถ้วยยาให้เขาพร้อมกับยกมือขึ้นกุมข้อมืออีกข้างของเขาเพื่อฟังชีพจรของเขา ชีพจรของเขามั่นคง บาดแผลล้วนไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงอีก แต่หากต้องการให้ร่างกายฟื้นฟูกลับมาดังเดิมยังจำเป็นต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่ง
ทว่าดูจากสถานการณ์เบื้องหน้าแล้วกลับไม่มีเวลาให้เขารักษาตัวมากเท่าใดนัก
หลินชิงเวย “รอให้ท่านพักผ่อนอีกวันหนึ่ง และพักผ่อนอีกวันหนึ่ง ท่านจะทำอะไรข้าล้วนไม่ขัดขวางท่าน”
เซียวเยี่ยนไม่พูดจา เขาวางถ้วยเปล่าลงแล้วหลุบตาลงมองหลินชิงเวย ในสายตาของเขา สตรีเบื้องหน้าตน งดงามบอบบางปานนี้ แม้บนร่างของนางจะสวมอาภรณ์ขอ
