งหญิงออกเรือนในเมืองนี้ เป็นเสื้อเขียวกระโปรงผ้าฝ้ายที่แสนธรรมดาสามัญกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ทว่ายังคงมิอาจบดบังความงดงามและอ่อนโยนของนางเอาไว้ได้ นางควรจะเป็นบุปผาบอบบางที่ถูกคนดูแลเลี้ยงดูอย่างดี มิใช่เดินทางไกลออกมาเป็นพันลี้เพื่อมาดูแลเขา ต้องออกมารอนแรมอยู่ข้างนอกเพราะเขา ออกมานอนกลางดินกินกลางทรายเพราะเขา
และบัดนี้ใบหน้าเล็กๆ ของหลินชิงเวยอยู่ในฝ่ามือของเซียวเยี่ยน ใบหน้าของนางเล็กกว่าฝ่ามือของเขาเสียอีก ไฉนเลยจะไม่ทำให้คนปวดใจเล่า เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นของนางสดใสเป็นประกาย นัยน์ตาของนางดำขลับท่ามกลางแสงเทียน มีพลังและความอบอุ่นชนิดหนึ่งและมักจะเปื้อนยิ้มเสมอ
นางทำให้ความกระวนกระวายในจิตใจของผู้คนสงบลงได้
หลินชิงเวย “ท่านมองข้าเช่นนี้ ปวดใจแล้วใช่หรือไม่? เช่นนั้นไม่สู้ตอบแทนด้วยตัวของท่าน”
แววตาของเซียวเยี่ยนหม่นลง เขาเอนกายนั่งพิงหัวเตียงโน้มหัวไหล่ลงมาเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะแนบชิดหลินชิงเวย สายตาของเขาดำสนิทยิ่งกว่าท้องฟ้ายามรัตติกาลข้างนอก
…
หลินชิงเวยเฝ้าเขาตลอดทั้งคืน เซียวเยี่ยนเห็นนางฟุบหลับอยู่ข้างเตียง จึงอดที่จะหวั่นไหวไม่ได้ เมื่อล่วงเลยมาถึงค่อนคืนหลัง หลินชิงเวยไม่รู้ว่าเข้าไป
