นอกเสมอ เส้นผมถูกรวบไว้บนศีรษะ ในมือประคองสิ่งของเข้ามาถ้วยหนึ่ง
แม้นางจะสวมอาภรณ์ธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง ทว่าหลินชิงเวยยังคงแยกแยะได้ในชั่วพริบตาเดียว นี่เป็นสตรีนางหนึ่งและเป็นสตรีที่นางค่อนข้างคุ้นตา
นางเห็นสายตาของหลินชิงเวยจับจ้องตน จึงเอ่ยขึ้นว่า “ในที่สุดท่านก็ฟื้น”
น้ำเสียงนั้นแหบพร่าเล็กน้อย หลินชิงเวยได้ยินแล้วกลับรู้สึกว่าคุ้นหู รอจนนางเดินเข้ามาใกล้ เมื่อมองนางอย่างพิจารณาจึงจดจำได้ หัวใจทั้งดวงของนางกวัดแกว่ง “เจ้าคือกู้เฟิ่งหมิง”
กู้เฟิ่งหมิงวางถ้วยน้ำแกงลงข้างหัวเตียง ข้างในถ้วยคือยาต้มสีน้ำตาล “หาได้ยากนักที่เหนียงเหนียงยังจดจำข้าได้ นี่เป็นยาขจัดความหนาวเย็น เหนียงเหนียงรีบดื่มเถิด”
หลินชิงเวยลองสูดดมกลิ่น เป็นยาสมุนไพรขจัดความหนาวเย็นทั่วไปจึงดื่มลงไป “ออกมาอยู่ข้างนอก เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าเหนียงเหนียง เรียกชื่อข้าก็พอ”
อาจเป็นเพราะกู้เฟิ่งหมิงรู้สึกว่าจู่ๆ จะมาให้เรียกชื่อนั้นนางไม่ถนัดปาก จึงกล่าวว่า “ข้าเรียกท่านว่าแม่นางดีกว่า”
“เป็นเซ่อเจิ้งอ๋องที่พาเจ้าออกมาจากเมืองหลวง?” หลินชิงเวยไม่ติดอยู่กับเรื่องการเรียกขาน จึงนับได้ว่ายอมรับโดยปริยาย
กู้เฟิ่งหมิงพยักหน้า “ข้าค่
