อนข้างคุ้นเคยกับสภาพภูมิศาสตร์ของที่นี่ จึงช่วยเหลือเซ่อเจิ้งอ๋องได้”
“เวลานี้เขาอยู่ที่ใดเล่า?”
“แม่นางไม่ต้องกังวล บัดนี้เซ่อเจิ้งอ๋องกลับมาแล้วเช่นกัน เขาพักผ่อนอยู่ในห้อง เพียงแต่…บาดแผลของเขาค่อนข้างสาหัส ข้าได้เชิญท่านหมอมาแล้ว เพิ่งจะรักษาบาดแผลให้เขา”
“ข้าไปดูเสียหน่อย” หลินชิงเวยได้ยินแล้วพลันรู้สึกว่าความเจ็บปวดบนร่างกายของตนไม่อาจนับเป็นอันใดได้เลย ความรู้สึกเจ็บปวดตามร่างกายหายไปกว่าครึ่งเมื่อรู้ถึงสถานการณ์ของเซียวเยี่ยน ทว่านางมองไปรอบๆ แล้วอดถามกู้เฟิ่งหมิงไม่ได้ว่า “เจ้าเก็บห่อผ้าของข้ามาด้วยหรือไม่?”
“นั่นเป็นห่อผ้าของแม่นางหรือ?” กู้เฟิ่งหมิงถาม “ข้าคิดว่านั่นเป็นห่อผ้าของท่านอ๋องจึงนำไปไว้ในห้องของท่านอ๋องแล้ว”
หลินชิงเวยสวมเสื้อคลุม เปิดประตูออกเห็นเพียงลานเรือนลักษณะธรรมดาหลังหนึ่ง ภายในลานเรือนมีต้นไม้ที่ใบไม้ร่วงหมดแล้วต้นหนึ่ง บนพื้นเต็มไปด้วยต้นหญ้า นอกจากนั้นแล้วไม่มีอย่างอื่น
ห้องของเซียวเยี่ยนอยู่ในเรือนหลังนี้เช่นกัน หน้าประตูมีเตาปรุงยาตัวหนึ่ง บนเตากำลังต้มสมุนไพรหม้อหนึ่ง ความขมฝาดของยานั้นลอยคลุ้งไปทั่วทั้งเรือน ราวกับต้องการทำให้บรรยากาศภายในเรือนกลายเ
