ป็นความขม
ย่างก้าวของหลินชิงเวยยังคงลอยละล่องอยู่บ้าง เมื่อเข้าไปในห้องเห็นเซียวเยี่ยนนอนหลับอย่างสงบอยู่บนเตียง นางนั่งลงริมเตียงของเขา เห็นสีหน้าของเขาสงบนิ่ง บุรุษตัวโตเต็มไปด้วยความระมัดระวังตัวในยามปกติ มาบัดนี้กลับนอนหลับใหล ไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
ผิวของเซียวเยี่ยนซีดขาว กรอบหน้าคมสันของเขาถูกแสงจากด้านนอกหน้าต่างส่องสว่างเล็กน้อย แสงสว่างน้อยๆ นั้นสาดส่องลงบนคิ้วตาและสันจมูกของเขา ราวกับกำลังเริงระบำอยู่บนปลายจมูก
หลินชิงเวยมองเขาเงียบๆ อยู่เนิ่นนาน ความคิดถึงตลอดระยะเวลาที่ผ่านมามาพร้อมกับหิมะและสายลม มาบัดนี้นับว่าได้มีเวลานั่งลงมองเขาดีๆ แล้ว
เพียงแต่ร่างของเขามีแต่ผ้าพันแผล ใจของนางเหมือนถูกบีบรัด หลินชิงเวยพูดกับกู้เฟิ่งหมิง “ไปย้ายเตาเข้ามาในห้องเถิด จะได้อบอุ่นสักหน่อย” นางจับมือของเขา มือของเขาเย็นราวกับน้ำแข็ง
สายตาของกู้เฟิ่งหมิงตกลงบนมือของทั้งสองที่เกาะกุมกัน ราวกับกระจ่างแจ้งถึงบางอย่าง ไม่ต้องพูดอันใดและไม่จำเป็นต้องถามให้มากความ นางไปย้ายเตาตัวนั้นเข้ามาในห้อง
ต่อมาหลินชิงเวยหยิบยาออกมาจากห่อผ้า นางป้อนยาให้เซียวเยี่ยนกินก่อนสองเม็ด นางเห็นว่าบาดแผลของเซียวเยี่ยน
