่าเขาผ่านมันมาได้อย่างไร
เซียวเยี่ยนฟื้นแล้ว หลินชิงเวยเป็นท่านหมอของเขา สองวันมานี้เขาจึงนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงและเชื่อฟังอย่างยิ่ง
ขณะที่หลินชิงเวยทายาให้เขานั้นนางทำอย่างเบามือเบาไม้ยิ่งนัก เขารู้สึกสบายตัวไปทั้งร่าง บาดแผลของเขาไม่มีความเจ็บปวดอีกแล้ว
เซียวเยี่ยนถาม “เหตุใดเจ้าต้องมาที่นี่?”
หลินชิงเวยพูดเสียงต่ำ “นอกจากเป็นห่วงท่านแล้วจะเป็นเพราะอะไรได้อีก? ท่านกลับดียิ่งนัก ทิ้งข้าไว้ที่นั่นแล้วเดินทางจากมาอย่างไม่ดูดำดูดี ซ้ำยังโป้ปดข้า”
นางบ่นพึมพำ ทว่าในน้ำเสียงกลับทำให้คนรู้สึกใจอ่อนยวบ
เซียวเยี่ยนเงียบขรึมไปครู่หนึ่ง “อยู่ในวังอย่างไรก็ปลอดภัยกว่าอยู่ข้างนอก” เขาไม่ปรารถนาให้หลินชิงเวยต้องมาเผชิญหน้ากับความเป็นความตายทุกๆ นาทีพร้อมกับเขา
“ท่านคิดว่าปลอดภัยก็ปลอดภัยเช่นนั้นหรือ”
เซียวเยี่ยนลอบขมวดคิ้ว “หรือเกิดเรื่องอันใดขึ้นในวัง?”
หลินชิงเวย “ไม่มีอะไร เพียงแต่ไทเฮาออกมาก่อคลื่นลม หญิงชราผู้นั้น ข้าคิดว่าข้าอยู่ห่างๆ นางจะดีกว่า ข้าไม่รู้ว่าการที่ข้าพาเซียวอี้มาที่นี่ด้วยเป็นเรื่องดีหรือไม่ ดูแล้วมีเพียงสร้างความยุ่งยากให้กับท่านกระมัง”
เซียวเยี่ยน “นี่ไม่ใช่เรื่องไม่ดีเสมอไป อย่างน้
