ห็นคนของเซียวอี้ไล่ตามไป ส่วนคนของตนกำลังตัดสินใจจะกระโดดลงไปบนเนินเขาหิมะทว่ากลับถูกเขาห้ามเอาไว้ เขามองท้องฟ้าแล้วหันไปมองยอดเขา “ไม่ต้องไล่ตามแล้ว ขึ้นไปบนภูเขาร้องตะโกน!”
ชาวอวิ๋นหนานดูเหมือนจะกระจ่างแจ้ง จึงมุ่งหน้าขึ้นบนภูเขาแล้วร้องตะโกน การร้องตะโกนนี้ยังต้องใช้กำลังภายในด้วย
ภูเขาหิมะได้รับผลกระทบจากการเคลื่อนไหว และวันนี้แสงตะวันสาดส่องยอดภูเขาหิมะ หิมะที่สะสมตัวมาดูเหมือนจะมีร่องรอยแตกร้าวอยู่แล้ว ปรากฏว่าเป็นอย่างที่คาด เมื่อได้รับผลกระทบจากเสียงร้องตะโกนนั้น คนของเซียวอี้เพิ่งจะกลิ้งไปได้ครึ่งทาง ภูเขาหิมะก็ถล่มลงมา
เรื่องราวต่อมาภายหลัง หลินชิงเวยจำได้ไม่ชัดเจนนัก นางจำได้เพียงถูกคลื่นน้ำซัดเข้าใส่ ทำให้นางและเซียวเยี่ยนจมลงไป
ยามนั้นแสงตะวันทิ่มแทงสายตายิ่งนัก นางจึงหลับตาลงและไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอีกเลย
