ิดกันกลิ้งลงไปตลอดเส้นทาง เซียวอี้และคนที่ไล่ตามมาเห็นเช่นนั้นจึงกระโดดตามลงไปในหิมะเช่นกัน ต่อให้พวกเขามีวิชาตัวเบาก็ไม่อาจนำมาใช้ที่นี่ได้ เมื่อมองออกไปแต่ละด้านล้วนว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดให้พวกเขาได้ใช้ค้ำยันเพื่อยืมกำลังได้ แต่พวกเขาอาศัยขาทั้งสองข้างเมื่อเหยียบลงไปในหิมะก็จมลงไปถึงหัวเข่า การเดินบนหิมะไหนเลยจะรวดเร็วเท่าวิธีการที่หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนกลิ้งตัวลงไปได้
เซียวเยี่ยนมองหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนที่กลิ้งออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ จึงตวาดขึ้นด้วยความโมโหและร้อนใจไม่ได้ “ไสหัวไป! ไสหัวลงไปเดี๋ยวนี้!”
ผู้ใต้บังคับบัญชาแต่ละคนของเขามีท่าทีตะลึงงัน แต่ละคนไตร่ตรองคำสั่งของเจ้านาย ว่าเจ้านายโมโหจนไล่พวกเขาให้หายตัวไป หรือเจ้านายต้องการให้พวกเขากลิ้งลงไปตามเนินเขานี้?
เห็นคนของตนทึ่มทื่อ เซียวอี้ยิ่งเดือดดาล จึงพูดอย่างมีโทสะว่า “ยังต้องเปิ่นหวางสอนพวกเจ้าหรือไม่ว่าต้องกลิ้งอย่างไร?! วันนี้หากตามจับเซ่อเจิ้งอ๋องและสตรีนางนั้นกลับมาไม่ได้ พวกเจ้าไม่ต้องกลับมาเช่นกัน!”
ดังนั้นคนชุดทั้งหมดจึงค่อยๆ กลิ้งตัวลงมาตามเนินเขา
หัวหน้ากลุ่มชาวอวิ๋นหนานไล่ตามมาถึงสุดเขตของผืนป่าก็หยุด พวกเขาเ
