เยี่ยนเม้มปากยื่นมือไปอุ้มหลินชิงเวยขึ้นมาแล้วฝืนกำลังใช้วิชาตัวเบาหลบหนี
คนกลุ่มนี้ประเดี๋ยวหนีประเดี๋ยวไล่ล่า จึงมาถึงสุดเขตของผืนป่าโดยไม่รู้ตัว หลินชิงเวยมองออกไปไกลๆ เห็นสุดเขตของผืนป่ากลับเป็นเนินภูเขาหิมะ และตำแหน่งที่พวกเขาอยู่เป็นตำแหน่งที่ค่อนข้างสูง ดังนั้นจึงเป็นตำแหน่งกึ่งกลางภูเขาที่สามารถมองเห็นเนินหิมะนั้นได้ หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองไปเห็นข้างบนเป็นภูเขาหิมะ นางถึงกับมองเห็นแสงแดดปรากฏขึ้น ณ ขอบฟ้า
หลินชิงเวยเอียงหน้ามามองเซียวเยี่ยน ราวกับแสงตะวันกำลังล้อมกรอบหน้าของเขาให้สว่างขึ้น ใบหน้าของเขาซีดเผือดจนแทบจะโปร่งแสง นางกล่าวกลั้วหัวเราะ “อย่างไรก็ให้พวกเขาจับตัวไม่ได้ พวกเราหนีเถิด”
เซียวเยี่ยนยื่นมือข้ามมาโอบรอบเอวหลินชิงเวยอย่างแน่นหนา แล้วพานางกระโดดลงไปบนเนินที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ หิมะนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่นี่นานเท่าใดมันหนาวเหน็บ ทว่าอ่อนนุ่ม เมื่อร่างกายของหลินชิงเวยสัมผัสกับมันจึงรู้สึกเหมือนตนเองตกลงไปในทะเลหิมะ ความรู้สึกของนางล้วนถูกทำให้แข็งไปหมด ความรู้สึกเดียวที่เหลืออยู่ก็คือมือที่โอบอยู่ที่เอวไม่ปล่อยข้างนั้น
คนทั้งสองกลิ้งไปตามเนินเขา ร่างของทั้งสองแนบชิดต
