ละเขาเดินทางลงใต้มาด้วยกัน” เซียวเยี่ยนตกตะลึง ต่อมาหลินชิงเวยยกมือของเซียวเยี่ยนขึ้นมาแล้วกัดลงบนหลังมือของเขา แล้วนำหนอนกู่ตัวหนึ่งจากภาชนะกระเบื้องฝังลงบนปากแผลของเขา
เซียวเยี่ยนหลุบตาลงมองเงียบๆ หลินชิงเวยเงยหน้ายิ้มให้เขา “สิ่งของนี้ช่วยรักษาชีวิต ท่านคงต้องอดทนสักหน่อย”
เซียวเยี่ยนพยักหน้า ราวกับคาดเดาได้ว่าหลินชิงเวยกำลังจะทำอะไรจึงไม่ไต่ถาม
หลินชิงเวยรู้ว่าในมือของเซียวอี้มีกำลังคน และเป็นไปไม่ได้ว่าจะไม่มีหูตาของเซียวเยี่ยนติดตามมาตั้งแต่นางออกมาจากโรงเตี๊ยม นางเพียงแต่เดินทางล่วงหน้ามาเท่านั้นเอง
แต่ต่อให้เซียวอี้มาถึงแล้วก็อย่าได้คาดหวังว่าเขาจะช่วยเซียวเยี่ยน เกรงว่าเขาจะเป็นเช่นชาวอวิ๋นหนานกลุ่มนั้นมุ่งหวังให้เซียวเยี่ยนรีบๆ ตายไปเสีย ยามนี้หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนสองคนคิดจะต่อกรกับชาวอวิ๋นหนาน จะเอาตัวรอดได้หรือไม่ยังเป็นปัญหา ผนวกกับกำลังคนของเซียวอี้ แต่ละคนล้วนปรารถนาให้เซียวเยี่ยนตาย เช่นนั้นโอกาสที่นางและเซียวเยี่ยนจะหนีไปได้ยิ่งริบหรี่
ยามนี้ไม่อาจใช้ไม้แข็ง ได้แต่ใช้วิธีการแยบยล
ชาวอวิ๋นหนานเห็นแล้วเช่นกัน และหัวหน้ากลุ่มจดจำเซียวอี้ได้ ดูท่าแล้วเซียวอี้และอวิ๋นหนานสมคบคิดกันนานแล้ว หัวหน้ากลุ่มชาวอวิ๋นหนานถลึงตาใส่เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวย “เซ่อเจิ้งอ๋องแห่งแคว้นต้าเซี่ย ผู้ที่ต้องการชีวิตของท่าน ไม่ได้มีเพียงแค่คนสองคน ครั้งนี้ท่านจะหนีรอดไปได้อีกหรือ?”
ชั่วขณ
