าะเสียงเย็นแล้วหันมาสั่งคนชุดดำในห้องว่า “ตามนางไป”
คิดดูแล้วการเดินทางร่วมกันระหว่างพวกเขาคงสิ้นสุดลงที่นี่ ในเมื่อต่างเดินคนละเส้นทางย่อมไม่อาจร่วมทางกันได้ สิ่งที่เขาและหลินชิงเวยต้องการนั้นสวนทางกัน
หยางชุนบินออกจากเมืองผิงหลั่งมุ่งหน้าลงใต้ ส่วนหลินชิงเวยควบม้าไปทางทิศใต้ตามไป สายลมของเหมันตฤดูพัดบาดใบหน้าของนาง ราวกับมีหิมะบางๆ ชั้นหนึ่ง ดินสีเหลืองบนถนนนั้นเปียกชื้นด้วยความหนาวเย็นกลายเป็นสีขาวอีกทั้งยังลื่นเล็กน้อย
แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ก็ไม่อาจทำให้หลินชิงเวยควบม้าช้าลงได้
ม้าเร็ววิ่งผ่านภูเขาลูกหนึ่ง พื้นดินส่งไอเย็นขึ้นมาจนสัมผัสได้ เมื่อมองออกไปไกลๆ เห็นเพียงภูเขาสูงเป็นแนว นางไม่รู้เช่นกันว่าตนเองกำลังไปที่ใด แต่นางรับรู้ได้ว่าเซียวเยี่ยนอยู่ใกล้นางมากขึ้นเรื่อยๆ เซียวเยี่ยนจะต้องอยู่ใกล้ๆ นี้เป็นแน่
ข้างหน้าเป็นป่าแห่งหนึ่ง ต้นไม้ในป่านั้นมีแทบจะนับได้ และสภาพพื้นที่ข้างหน้าค่อนข้างชันกว่าก่อนหน้านี้ พื้นดินในป่าถูกหิมะปกคุลมเป็นชั้นๆ ราวกับหากเหยียบลงไปเท้าคงจมลงไปในหิมะ
หลินชิงเวยสะบัดแส้ในมือพร้อมกับร้องว่า “ย่าห์!”
สายลมหนาวในป่าพัดกรรโชกใบไม้เสียงดังพรึ่บๆ
————
