จะถอยร่นหลายส่วน
ทันใดนั้นมีเสียงร้องตะโกนขึ้นท่ามกลางกลุ่มคน “ข้ารู้ว่ามีครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่ที่ใด!”
“ข้าก็รู้คนหนึ่ง!”
“ยังมีข้า!”
ชั่วพริบตาชาวบ้านแยกตัวออกมากลุ่มหนึ่งเพื่อไปหาครอบครัวของเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ไม่ได้แยกตัวจากชุมชน ย่อมต้องมีเพื่อนบ้านใกล้เคียง อย่างไรต้องมีชาวบ้านรู้บ้านเรือนที่พวกเขาพำนักอยู่ เพียงแต่ก่อนหน้านี้เห็นว่าพวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่จึงไม่อยากเดือดร้อน แต่บัดนี้เมื่อหลินชิงเวยพูดเช่นนี้ มารดาเถอะ ใครกลัวใครกันแน่! หากต้องตายทุกคนก็ตายด้วยกันเถอะ!
ในยามปกติเจ้าหน้าที่เหล่านี้ล้วนกดขี่ข่มเหงผู้คนเกินไป พวกชาวบ้านมีความแค้นเคืองอยู่เต็มท้อง จึงย้อนกลับไปหาคนในครอบครัวของพวกเขา ตัวเจ้าหน้าที่เองยังเอาตัวไม่รอด ไหนเลยจะมีเวลาไปสนใจท่านเจ้าเมือง ทุกคนต่างทิ้งท่านเจ้าเมืองไปอย่างไม่ไยดี หากปรารถนาให้คนในครอบครัวของตนไม่ต้องรับผลกรรม พวกเขาได้แต่นิ่งดูดาย ส่วนชาวบ้านเมื่อเห็นพวกเขาไม่เข้ามามีส่วนร่วมในเรื่องนี้อีก จึงหยุดความคิดที่จะไปคนในครอบครัวของพวกเขา
เซียวอี้และหลินชิงเวยยืนอยู่นอกวงล้อม เซียวอี้กล่าวขึ้นว่า “เจ้าทำเช่นนี้ ด้วยกลัวใต้หล้าจะไม่วุ่นวาย เป็นการกระทำไร้ศีลธรรม
