ท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดลง หลินชิงเวยจงใจก้มหน้าลงต่ำกระทั่งขึ้นไปนั่งบนเกี้ยว จึงไม่มีผู้ใดพบเห็นสิ่งผิดปกติ เกี้ยวเคลื่อนย้ายอยู่บนถนนหลินชิงเวยเลิกม่านหน้าต่างมองออกไปข้างนอก เห็นเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนผ่านถนนหนทางอันหนาวเย็น พวกเขาเห็นคนหนาวตายอยู่บนถนนจึงสั่งให้คนยกออกไป ใบหน้าของเจ้าหน้าที่แต่ละคนมีเพียงความเลือดเย็นและไร้เมตตา
มาถึงจวนท่านเจ้าเมือง หลินชิงเวยถูกหามเข้าไปทางประตูด้านหลังเช่นกัน
จวนท่านเจ้าเมืองก่อสร้างได้ยิ่งใหญ่มโหฬาร เพียงแต่เวลานี้นอกจากหิมะที่ปกคลุมกระเบื้องชายคาเรือนแล้ว ก็ไม่เห็นสิ่งใดเป็นสิ่งงดงามน่าดูอีก ภายในจวนมีองครักษ์ลาดตระเวนผ่านเป็นระยะๆ ป้องกันแน่นหนายิ่งกว่าวังหลวง
ในเมื่อรักและถนอมชีวิตของตนเองเยี่ยงนี้ เหตุใดยังต้องทำเรื่องที่ส่งผลให้ทุกคนหมายเอาชีวิตตนด้วย การหลบเลี่ยงเช่นนี้ ทำได้วันหนึ่งแต่จะหลบได้ตลอดไปหรือ
เมื่อมาถึงด้านหน้าของห้องโถงด้านหลัง แสงไฟภายในห้องโถงสว่างไสว หลินชิงเวยยังไม่ได้ก้าวลงจากเกี้ยวก็ได้ยินเสียงท่วงทำนองเสนาะจากเครื่องดนตรีดังออกมาจากด้านใน
แท้จริงแล้วภายในจวนของท่านเจ้าเมืองยังเลี้ยงดูอนุจากหอคณิกาด้วย ช่างเป็นความมั่งมีของครอบครัวผู้มีเง
