ินทองมั่งคั่ง ในขณะที่ผู้คนข้างนอกต้องหนาวเหน็บอยู่ข้างถนนจริงๆ
หลินชิงเวยประสานมือเดินลงจากเกี้ยว นางเดินก้มหน้าเล็กน้อยมุ่งหน้าเข้าไปด้านใน ทุกๆ อิริยาบถล้วนงดงามแช่มช้อยยิ่งยวด โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าทางก้มหน้าเล็กน้อย ปรากฏให้เห็นลำคองามระหงช่วงหนึ่ง ทำให้คนจินตนาการไปไกลลิบ
ยามนี้ท่านเจ้าเมืองร่ำสุราลงท้องไปหลายถ้วยแล้ว พลันเห็นหญิงงามมาถึงจึงมองอย่างตะลึงตะลาน กระทั่งสุราในถ้วยหกไปก็ยังไม่รับรู้ หน้ามันพุงกลมโต กลืนน้ำลายลงคอ ในแววตานั้นเปล่งประกายวิบวับ
เขาโบกมือให้หยุดบรรเลงดนตรีแล้วกล่าวว่า “ไปๆๆ ออกไปให้หมด”
อนุรูปโฉมงดงามล้วนถอยออกไป ท่านเจ้าเมืองผู้นั้นเดินออกมาด้วยตนเอง เขายื่นมือออกมาจับมือขาวผ่องของหลินชิงเวย หลินชิงเวยหลบเลี่ยงอย่างว่องไว
ท่านเจ้าเมือง “หงหลิง เจ้าคงคิดถึงข้าแทบแย่แล้ว เจ้าสวมอาภรณ์ชุดนี้งดงามเหลือเกิน”
หลินชิงเวยค่อยๆ ยกยิ้มริมฝีปากปรากฏให้เห็นรอยยิ้มชั่วร้าย “จริงหรือเจ้าคะ”
ท่านเจ้าเมืองคิดจะโผเข้ามาโอบกอดนางเอาไว้อีกครั้ง “มา ให้ข้าหอมก่อน”
หลินชิงเวยหลบเลี่ยงไปด้านข้าง เขาจึงหกล้มราวกับสุนัขตัวหนึ่ง หลินชิงเวยเบี่ยงกายหันข้างพูดกับเขาว่า “ใต้เท้าโปรดอย่าใจร้อ
