หลินชิงเวย ร่างกายอันหนักอึ้งของเขาล้มลงบนพื้น หลินชิงเวยยกเท้าขึ้นเหยียบกระดูกสันหลังของเขาอย่างไม่เกรงใจ ใช้ปลายเท้าจิกขยี้ลงไป ท่านเจ้าเมืองขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเจ็บปวด ทว่ากลับร้องออกเสียงไม่ได้ หลินชิงเวยเลิกคิ้วยิ้มเย็น “อย่าขยับส่งเดชเชียว หากข้าไม่ทันระวังหนักเบาอาจเหยียบเสียจนกระดูกสันหลังของท่านหักได้ ครึ่งชีวิตที่เหลือคงได้แต่นอนอยู่บนเตียงแล้ว”
ท่านเจ้าเมืองรู้สึกหวาดกลัวจึงไม่กล้าขยับส่งเดช
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้น นางหรี่ตามองขึ้นไปบนหลังคาจึงประสานสายตากับดวงตาหยอกเย้าคู่หนึ่ง รอยยิ้มบนริมฝีปากนั้นแฝงความเป็นบุรุษเสเพลเจ้าสำราญอยู่สองส่วน “ในเมื่อมาถึงแล้ว เหตุใดยังต้องทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ”
