เมื่อเห็นหงหลิงเป็นเช่นนี้ หลงจู๊จึงได้แต่กล่าวว่า “ช่างเถิด ในเมื่อเจ้าเอาแต่หน้ามืดตามัวไม่ยอมรับรู้ ข้าพูดอย่างไร เจ้าล้วนไม่ฟัง วันนี้ข้ามาที่นี่ไม่มีสาเหตุอื่น แต่เป็นเพราะนาง” พูดแล้วก็หันไปมองหลินชิงเวย “นางเดินทางจากบ้านเกิดมาถึงที่นี่ เพราะประสบภัยเช่นกัน ไม่มีที่พึ่งพิง คิดจะมาทำงานที่โรงเตี๊ยมของข้า แต่ในโรงเตี๊ยมของข้า ยามนี้ไม่มีลูกค้าไม่รู้ว่าต้องปิดกิจการเมื่อใด ข้าเห็นนางมีคุณสมบัติเพียบพร้อมและรูปโฉมงดงาม จึงแต่งตัวให้นางเล็กน้อย”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงจู๊ สายตาของหงหลิงจึงตกลงบนร่างของหลินชิงเวย ดวงตาคู่งามของนางหรี่ลงเล็กน้อย ในแววตานั้นปรากฏให้เห็นความประหลาดใจพาดผ่านเพียงเล็กน้อย “เป็นหญิงงามจริงๆ เพียงแต่ตกมาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ เป็นเรื่องน่าเสียดายอยู่บ้าง”
หลงจู๊ “นางยินดีมาอยู่ในหอจินหลิง ขอเพียงมีข้าวให้นางกินอิ่ม มีที่ให้หลับนอน เป็นข้าที่แนะนำให้นางมาที่นี่ หากเจ้าเห็นว่าดีก็รับนางเอาไว้”
หลังจากหงหลิงพินิจพิเคราะห์ชั่วครู่ก็สั่งสาวใช้ “ไปเบิกเงินมาหนึ่งร้อยตำลึง”
หงหลิงมอบเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้กับหลงจู๊แทนคำขอบคุณ ดูท่าแล้วว่าตัดสินใจรับหลินชิงเวยเอาไว้ หากหลงจู๊ไม
